บทที่ 210

กู่เชียนซาตอบกลับอย่างเสียงเข้ม: "อย่าวู่วามไป ถ้าฆ่าคนเยอะเกินไป จะทำให้ทางการไม่พอใจ ถ้าหากพวกเขาไม่สนอะไรแล้วนำกำลังทหารมารอบพวกเรา แกรับมือได้เหรอ?"

เจ้าสี่หดลำคอลง นึกถึงความรุนแรงของการระเบิดของเครื่องบินขึ้นมาได้ หัวเราะอย่างเขินอาย: "ท่านอาจารย์ ฉันพูดเล่น ฉันจะพยายามไม่ฆ่าใคร!"

"ไปเถอะ!" กู่เชียนซาพยักหน้า

เจ้าสี่เดินไปข้างหน้า ตะโกนดูถูกฉู่เหวินสงและคนอื่นๆ: "เฉินไต้ซือก็แค่เต่าหดหัวตัวหนึ่ง พวกคุณติดตามเขาไม่มีอนาคตแน่นอน รีบยอมจำนนสำนักภูติผีของฉันแต่โดยดี ฉันจะไว้ชีวิตพวกแก!ผู้ใดขัดขืน ฆ่าไม่เว้น!"

ฉู่เหวินสงและคนอื่นๆมองหน้ากัน มองเห็นความสิ้นหวังของแต่ละคน

คนเหล่านี้ก็แค่คนธรรมดา ในโลกมนุษย์ พวกเขามีเงินมีอำนาจ ป่าเถื่อนเช่นกัน

แต่ว่าเมื่อเผชิญหน้ากับคนในโลกฝึกบู๊ พวกเขาไม่มีกำลังที่จะโต้ตอบ

มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งฟางปู้ถงแห่งชิ่งหยางมองไปที่ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ นักบู๊ที่เขาซื้อตัวด้วยเงินก้อนใหญ่มา

"หากคุณสู้กับคนพวกนั้น มั่นใจแค่ไหน?"ฟางปู้ถงพูดเบาๆ

ชายวัยกลางคนดูละอายใจ: "แม้ว่าฉันจะเป็นนักบู๊แดนในชั้นรู้ความ แต่ถ้าเผชิญหน้ากับชายเมื่อครู่นี้ แค่กระบวนท่าแรกก็รับมือไม่ไหวแล้ว"

ฟางปู้ถงสีหน้าจนใจ ในใจได้ตัดสินใจไว้แล้ว

เซวียเชียนเหอแห่งเมืองหนานหลิงข้างกายก็มีนักบู๊สองคนเหมือนกัน หลังจากที่คุณท่านเซวียถามแล้ว สีหน้าก็ดูไม่ดีเหมือนกัน

"ช่างเถอะ ในเมื่อเฉินไต้ซือไม่มา เพื่อเอาชีวิตรอดพวกเรายอมจำนนให้กับสำนักภูติผี คิดดูแล้วต่อให้เฉินไต้ซือจะทราบเรื่อง ก็คงไม่ถือโทษพวกเรา!" เซวียเชียนเหอถอนหายใจด้วยสีหน้าที่ละอาย

ฉู่เหวินสงและผู้มีอิทธิพลคนอื่นๆ ต่างก็ถอนหายใจตามๆกัน พยักหน้าอย่างจนใจ เห็นด้วยกับการตัดสินใจของเซวียเชียนเหอ

"พวกแกปรึกษากันเสร็จแล้วหรือยัง? ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด ให้เวลาพวกแกอีกหนึ่งนาที หลังจากหนึ่งนาที ฉันจะเริ่มลงมือฆ่าแล้ว!" เจ้าสี่เลียริมฝีปากอย่างตะกละตะกลาม เขาอยากจะกลืนกินวิญญาณของคนเหล่านี้จริงๆ เพิ่มพลังวิญญาณหยินเมนหลักของตัวเอง

"เรา ยอมจำนน!"

ฉู่เหวินสงและผู้มีอิทธิพลคนอื่นๆ ก้มศีรษะลงทันที ด้วยความอับอาย