บทที่ 211

แสงสีทองได้ฆ่าวิญญาณ หมุนรอบท้องฟ้ายามค่ำคืน แล้วรีบลอยไปทางทิศตะวันตก จากนั้นหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

ไต้ซือที่นั่งบนเก้าอี้ไม้สีม่วง กู่เชียนซายืนขึ้นทันที ตะโกนดังๆว่า: "เจ้าสี่ ถอย!"

ไม่ต้องรอให้กู่เชียนซาเตือน เจ้าสี่ได้วิ่งหนีไปตั้งนานแล้ว กลับไปถึงฐานทัพสำนักภูติผี นั่งขัดสมาธิรักษาบาดแผลบนพื้น

ตรงนั้นเงียบสงัดทั้งหมด!

......

"เมื่อครู่นี้คืออะไร? ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าสี่จู่ๆจะได้รับบาดเจ็บหนัก!"

"มองไม่ชัด เหมือนจะเป็นกระบี่เล่มหนึ่ง?"

"เป็นไปได้ยังไง? กระบี่อะไรจะลอยได้ไกลขนาดนั้น? ยังสามารถลอยกลับเองได้อีก นายคิดว่าเป็นขีปนาวุธหรือเปล่า?"

ในกลุ่มคนต่างถกเถียงกัน สีหน้าตกใจ

แม้แต่กู่เชียนซาก็ยังตกใจ เขามองเห็นรูปร่างของแสงสีทองเมื่อครู่นั้นแล้ว เป็นกระบี่สั้นเล่มหนึ่งยาวเจ็ดนิ้ว ไม่มีด้ามจับ

"แดนกลืนขวัญชั้นสมบูรณ์ของเจ้าสี่ แม้ว่าจะเทียบกับเจ้าสองและเจ้าใหญ่ไม่ได้ แม้จะเป็นปรมาจารย์เอง ก็ไม่สามารถที่จะฆ่าวิญญาณหยินเมนหลักของพวกเขาได้ในกระบวนท่าเดียวได้ คนนี้คือใครกันแน่? ระดับพลังคาดเดาไม่ได้เลย!"

เวลานี้ เสียงเบรกล้อรถคันหนึ่งทำลายความเงียบในสถานที่นั้น

รถแท็กซี่คันหนึ่งวิ่งมาจากทางตะวันตก จอดข้างทาง

เฉินโม่ค่อยๆลงจากรถ ด้านหลัง สาวสวยสองคนที่ตามมา ที่แท้คือเอียนชิงเฉิงและซังซัง

ฉู่เหวินสงและคนอื่นๆมองเห็นเฉินโม่ สีหน้าตกใจขึ้นมาทันที: "เฉินไต้ซือมาแล้ว!"

"เฉินไต้ซือมาแล้ว!"

"ยังพาเอียนชิงเฉิงและซังซังที่ถูกสำนักภูติผีลักพาตัวไป ที่แท้นี่คือเหตุผลที่เฉินไต้ซือมาช้า"

กู่เชียนซาหน้าซีด เดิมทีพวกเขาวางแผนว่าถึงเวลาที่เขาสู้ไม่ได้ จะใช้เอียนชิงเฉิงและซังซังมาต่อรอง คิดไม่ถึงว่าเฉินโม่ตัดไฟแต่ต้นลม ไปช่วยสองสาวนั้นก่อน