บทที่ 217

เอียนชิงเฉิงและซังซังตะโกนพร้อมกันว่า: "ต่ำช้า!"

ในใจ แอบเป็นห่วงเฉินโม่

ฉู่เหวินสงและกลุ่มผู้มีอิทธิพลก็เริ่มอกสั่นขวัญแขวนอีกครั้ง เฉินโม่เผชิญหน้ากับทั้งสำนักภูตผี จะมองยังไงก็รอดกลับมายาก

จางเฟิงยู่และกลุ่มผู้มีอิทธิพลมองดูผู้คนที่สำนักภูตผีที่มีพลานุภาพที่มหึมา และก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

"นี่ถึงจะเป็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของสำนักภูตผี แม้ว่าเฉินไต้ซือจะแข็งแกร่งมาก แต่สุดท้ายก็ยังหนุ่มเกินไป อีกอย่างมีเพียงแค่คนเดียวด้วย สุดท้ายก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะพ่ายแพ้และถูกฆ่าตาย!"

พวกลูกน้องเหล่านั้นไม่มีความคิดมากมาย เพียงแค่รู้สึกว่าสำนักภูตผีมีจำนวนคนมากรังแกคนจำนวนน้อย เลวทรามมากๆ

"ตอนนี้เฉินไต้ซือมีปัญหาแล้ว!"

"ถ้าฉันเป็นเฉินไต้ซือ ตอนนี้หันหน้าและออกไปเลย ด้วยความแข็งแกร่งของเฉินไต้ซือ คิดจะหนี คนของสำนักภูตผี จะต้องหยุดไม่อยู่แน่ หลังจากนั้นก็ค่อยๆตอบโต้"

"น่าเสียดาย เฉินไต้ซือถ้าหากมีสำนักเช่นกัน ถึงขั้นจะต้องสู้ตามลำพังไหม? ความแข็งแกร่งของตัวเองเป็นสิ่งสำคัญ แต่กำลังก็สำคัญเช่นกัน"

นักบู๊ที่ได้รับการเชิญชวนจากเหล่าผู้มีอิทธิพล แม้ว่าจะดูถูกแนวทางของสำนักภูตผีอยู่หน่อย แต่สำหรับความแข็งแกร่งของสำนักภูตผี กลับยอมรับเป็นอย่างมาก

แม้ว่าไม่มีศิษย์ 5 คนนั้นก็ตาม เพียงแค่กู่เชียนซาที่ปล่อยวิญญาณหยินเมนหลัก ความแข็งแกร่งเท่ากับปรมาจารย์ 2 คน เฉินไต้ซือก็จะเอาชนะได้ยากมากๆ

รวมศิษย์อีก 5 คน เฉินไต้ซือต้องพ่ายแพ้แน่!

วิญญาณหยินเมนหลัก 6 ตนลอยกลางอากาศ กู่เชียนซาและคนอื่นๆใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย มองไปที่เฉินโม่ที่ถูกล้อมอยู่ตรงกลาง ก็เหมือนกับลูกแกะที่จะถูกเชือด

"ฆ่าเขา!"

ด้วยเสียงคำสั่ง กู่เชียนซารวมเข้ากันกับวิญญาณหยินเมนหลัก พุ่งไปหาหเฉินโม่เป็นอันดับแรก

"กรงเล็บผีนิรย!"

เสียงตะโกนดัง กู่เชียนซาและวิญญาณหยินเมนหลักใช้กรงเล็บผีนิรยในเวลาเดียวกัน สองกรงเล็บยักษ์ที่ปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ กดเฉินโม่ไว้

"เคียวลวงวิญญาณ!"