บทที่ 218

"ปรมาจารย์แดนคุ้มกายเหรอ? เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ไอ้หนุ่มคนนี้จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!" นักบู๊อีกคนดูเหมือนจะเชื่อว่าเฉินโม่ต้านการโจมตี้ไม่ได้ เปลี่ยนจากการเรียกชื่อเฉินไต้ซือเป็นชื่อไอ้หนุ่ม

ในสนาม เฉินโม่ยืนอยู่ตรงกลางวังวนทั้งหมด ความประมาทเล็กน้อย คือจุดจบของร่างกายและวิญญาณ

แต่ ในสายตาของเฉินโม่ยังไม่มีความหวาดกลัวสักนิด เผชิญหน้ากับการโจมตีที่ทรงพลังที่บดบงท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ แหงนหัวเบาๆ มือไพล่หลัง!

"คิดจะรังแกคนที่มีจำนวนน้อยกว่างั้นเหรอ? เหอะ ฉันเคยบอกแล้ว พวกแกเลือกผิดคนแล้ว!"

เฉินโม่พูดเสียงเย็นชา พร้อมความรู้สึกประชดประชันเล็กน้อย ค่อยๆเหยียดมือขวา

หนึ่งหมัด ทรงพลัง!

"ท่าที่สามของหมัดเทพเทียนเสวียน ปราบฟ้าดิน!"

พลังทิพย์อันทรงพลังพัฒนาเป็นรูปแบบลึกลับ ทันใดนั้นดึงชี่ฟ้าดินออกไปในรัศมีหนึ่งไมล์ นั่นไม่ใช่ทักษะศิลปะการต่อสู้ทางโลก แต่เป็นความเข้าใจของแนวความคิดหลัก

ปัง!

เสียงดังสะเทือนเลือนลั่น ผู้คนรู้สึกว่าทั่วทั้งลานทะเลสาบกลับคืนรังกำลังสั่นสะเทือน

กู่เชียนซารวมตัวศิษย์ทั้ง 5 คน ช็อกจนอาเจียนเป็นเลือด วิญญาณหยินเมนหลัก 6 ตนนั้นไม่มีโอกาสแม้แต่จะต่อต้าน ถูกหมัดเดียวของเฉินโม่ฆ่าตาย!

ในบรรดาศิษย์ทั้งห้า เจ้าสองหวงซื่อหรงและเจ้าห้าได้รับบาดเจ็บสาหัส ที่เหลืออีก 3 คนถูกฆ่าตายด้วยหมัดอันทรงพลังนี้

แม้แต่กู่เชียนซาก็มีเลือดออกที่มุมปาก วิญญาณหยินเมนหลักถูกทำลาย ความแข็งแกร่งลดลงไปครึ่งหนึ่ง

แต่ว่า เฉินโม่ก็ไม่สบายใจเช่นกัน หมัดนี้ใช้พลังทิพย์ส่วนใหญ่ในร่างกาย ใบหน้าของเขาซีด

สามท่าก่อนของหมัดเทพเทียนเสวียน สยบภูเขา แยกน้ำ ปราบฟ้าดิน มีเพียงปราบฟ้าดินเท่านั้นที่เป็นการโจมตีขนาดใหญ่ การสูญเสียพละกำลังก็ต้องมีมากอยู่แล้ว

"ปรมาจารย์แดนแปรภาพไม่ธรรมดาจริงๆ หนึ่งหมัดนี้ฆ่าเขาไม่ตาย!" เฉินโม่มองกู่เชียนซา ผิดหวังเล็กน้อย

ครั้งนี้ กลุ่มผู้มีอิทธิพล ลูกน้องนับร้อย รวมถึงนักบู๊เหล่านั้น ไม่มีใครพูดเลย ทั้งสนามนิ่งเงียบ!

สายตาของทุกคน ทั้งหมดจับจ้องไปที่ร่างหนุ่มน้อยผอมเพรียวคนนั้น