บทที่ 240

คุณชายหวางพูดด้วยความตกใจ:"เขาเป็นพวกไร้ประโยชน์ชัดๆ สมัยนั้นฉันหลับตาสอบ ก็คงไม่ได้อันดับสุดท้ายอย่างแน่นอน!"

ฉือรุ่ยปิงหัวเราะออกมา:"คุณชายหวางมีสายตาที่เฉียบแหลมจริงๆ อันที่จริงคุณชายคนนี้มีฉายาว่าคนไร้ประโยชน์!"

"ฮ่าๆๆๆ......"

วัยรุ่นส่วนใหญ่หัวเราะทันที สายตาที่พวกเขามองเฉินโม่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียบหยาม

เวินฉิงทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว เธอตะโกนทันที:"ฉือรุ่ยปิง พอได้แล้ว พวกเรามาที่นี่เพราะมีเรื่องสำคัญต้องมาทำ ไม่ใช่ให้คุณมาดูถูกเฉินโม่แบบนี้!"

ฉือรุ่ยปิงรีบเก็บรอยยิ้มของตัวเองทันที:"ใช่ๆ เลขาเวินพูดถูกแล้ว พวกเรามาที่นี่เพราะมีเรื่องสำคัญต้องทำ ฉันจะถามให้คุณตอนนี้เลย"

สีหน้าของเวินฉิงดีขึ้นมานิดหน่อยทันที เธอมองหน้าเฉินโม่ด้วยความกังวลใจ เมื่อเห็นสีหน้าเฉินโม่ปกติดี และมองเห็นเฉินโม่กำลังมองบริเวณรอบๆ ราวกับเขาไม่ได้ใส่ใจคำดูถูกของคนพวกนี้เลย

เวินฉิงถอนหายใจทันที:"ดูเหมือนเสี่ยวโม่จะโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ ตอนนี้รู้จักคำว่าอดทนแล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงชกต่อยกับคนพวกนั้นอย่างแน่นอน"

เฉินโม่ไม่ได้รู้จักอดทน แต่ไม่ได้สนใจคนพวกนี้ต่างหาก สำหรับตัวตลกอย่างพวกเขา เฉินโม่มีหลักการอยู่ข้อหนึ่ง เขาจะไม่พูดมาก ถ้าลงมือได้ก็ลงมือทันที

ฉือรุ่ยปิงก็สังเกตเห็นเฉินโม่แล้ว เขาพบว่าเฉินโม่ไม่ได้โกรธมากๆและอาละวาดอย่างที่เขาคาดการณ์เอาไว้เลย ดูเหมือนสีหน้าของเขานิ่งสงบมากๆ ราวกับเขาไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดดูถูกพวกนี้เลย

ฉือรุ่ยปิงรู้สึกโกรธมากๆ:"เด็กหนุ่ม ดูเหมือนคำดูถูกพวกนี้มันยังไม่พอ งั้นก็หาเรื่องตื่นเต้นให้เขาจะดีกว่า"

"ใช่แล้ว เพื่อนๆทุกท่าน อันที่จริงคนสวยเวินกับคุณชายเฉินมาที่นี่ในวันนี้ เพราะต้องหาเงินทุน ช่วงนี้เหม่ยหวากรุ๊ปเจอวิกฤตทางการเงิน ทำให้บริษัทขาดสภาพคล่องทางการเงิน ไม่ทราบว่าเพื่อนๆทุกคนพอจะช่วยเหลือเหม่ยหวากรุ๊ปได้ไหม?"ฉือรุ่ยปิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง แต่สายตาเต็มไปด้วยความหยอกล้อ