บทที่ 245

เวินฉิงเปิดตาออกมา เห็นว่าสีหน้าของคนอื่นมีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง ภายในใจก็เกิดความสงสัย "เกิดอะไรขึ้น ? หรือว่าเฉินโม่ชนะแล้ว ? ไม่มีทางน่า !"

อาฮุยตะโกนออกมา "เด็กน้อย ครั้งนี้ไม่นับ แกมันก็แค่โชคดี ยังเหลือเป้าเคลื่อนที่อยู่อีก !"

เฉินโม่พูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่แยแส "ก็ได้ ถ้าแกยังอายไม่พอล่ะก็ ฉันจะเติมมันให้เต็มเอง !"

เป้าเคลื่อนที่ คือการที่เจ้าหน้าที่จะโยนเป้าขึ้นข้างบน นักธนูแข่งกันยิงธนูพร้อมกัน เพื่อดูว่าใครจะยิงถูกเป้ามากกว่ากันภายในหนึ่งนาที เพราะว่าเป้าในขณะแข่งทั้งหมดมีการเคลื่อนไหว หากต้องการยิงให้โดนกลางเป้าจะต้องใช้ความแม่นยำที่มากขึ้น ทำให้ความยากมีมากกว่าการยิงเป้านิ่งถึงสิบเท่า การแข่งขันของทั้งสอง เชื้อเชิญให้คนในพื้นที่อื่น ๆ ต่างก็ค่อย ๆ ทยอยกันเดินมาดู

อาฮุยชักคันธนูออก ตะโกนออกไปว่า "ปล่อยเป้า !"

เจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านหน้าสองคนรีบโยนเป้าออกมาจากทั้งสองฝั่ง ซ้าย ขวา อาฮุยเล็งยิงไปที่จุดจุดเดียว คลายมือ ปล่อยให้ลูกธนูลอยออกไป พุ่งตรงเข้าเป้าอย่างแม่นยำ

"สุดยอด !"

ทุกคนโห่ร้องอย่างยินดี !

อาฮุยมองไปยังเฉินโม่อย่างได้ใจ จากนั้นเขาก็ต้องตกตะลึง

เมื่อเห็นเฉินโม่มือหนึ่งถือคันธนูไว้ ส่วนอีกข้างหนึ่งถือลูกธนูไว้อยู่สามดอก

"นี่มัน ...."

อาฮุยตื่นตระหนก !

"ไอ้ขยะนั่นมันคิดจะทำอะไร ? หรือว่ามันจะยิงลูกธนูออกไปทีเดียวสามดอกงั้นหรือ ? บ้ารึเปล่า ! " คุณชายหลิวร้องออกมาด้วยความตกใจ

คนอื่น ๆ จ้องมองไปยังเฉินโม่อย่างเคร่งขรึม ภายในแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ลูกธนูของเฉินโม่คดเคี้ยว เขาไม่แม้แต่จะมองเป้าด้วยซ้ำ ก่อนจะคลายมือออกไป

สวบ สวบ สวบ !

ลูกธนูทั้งสามดอกพุ่งเข้าเป้าทั้งสามอย่างแม่นยำ อีกทั้งลูกธนูแต่ละดอกยังเข้ากลางเป้า

อาฮุยเผลอเหม่อลอยไปสักครู่หนึ่ง หน้าตาบูดเบี้ยว "ไม่ เป็นไปไม่ได้ มันก็แค่บังเอิญ ฉันจะแพ้มันไม่ได้ !"

อาฮุยไม่หันไปมองเฉินโม่อีก เขาเล็ง ยิง เรี่ยวแรงทั้งหมดถูกใช้ออกไปโดยไม่ได้หยุดพัก