บทที่ 248

"สหายน้อย ทำไมถึงได้ปฏิเสธไปล่ะ อย่างน้อยช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยได้รึเปล่า ?" จินเอี๋ยนหยู่เริ่มขึ้นเสียงสูงเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความเลือดเย็น เห็นได้ชัดเลยว่าคุณชายรองจินตอนนี้เริ่มโมโหแล้ว

เฉินโม่หยุดไปสักพัก ก่อนจะหันกลับมามองไปยังจินเอี๋ยนหยู่อย่างเย็นชา พลางพูดอย่างราบเรียบว่า "คุณกลับไปถามจินโจงรุ่น สิ คนอย่างเฉินโม่ ทั้งชีวิตนี้จำเป็นจะต้องอธิบายอะไรให้คนอื่นฟังด้วยหรือ ?"

"จะจองหองอะไรขนาดนี้ ! แถมมันยังเรียกชื่อของคุณท่านจินออกมาตรง ๆ ด้วย !"

"ไอ้เด็กนี่มันจะไม่เห็นหัวใครเลยหรือ สิ่งนี้ต้องทำให้คุณชายรองจินโมโหแน่ ชื่อของคุณท่านจินไม่ใช่ว่าใครที่ไหนจะพูดขึ้นมาได้ !"

เหล่าลูกเศรษฐีต่างก็ส่ายหัว มองไปยังเฉินโม่อย่างเยาะเย้ย

ว่านเหวินโยวไม่มีข้อสงสัยใด ๆ อีก เขามองไปยังเฉินโม่อย่างดูถูก ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าเฉินโม่อาจจะยังมีอะไรบางอย่างที่ซ่อนเอาไว้อยู่ แต่ต่อให้มีไพ่ตายอะไรเก็บไว้มันก็ไม่มีทางที่จะใช้สู้กับตระกูลจินได้ เขาไม่เห็นหัวของคุณท่านจินอยู่ในสายตา มันคือความหยิ่งผยองโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าความตายเป็นอย่างไร

ฉือรุ่ยปิงอีกนิดเดียวก็เกือบจะฉี่ราดไปแล้ว เขาแอบเหลือบมองไปยังแววตาของคุณชายรองจิน ก่อนจะรีบถอยหลังออกไป เขาพยายามที่จะรักษาระยะห่างกับเฉินโม่เอาไว้ เพราะหวังว่าคุณชายรองจินจะไม่ระบายความโกรธใส่เขา

สีหน้าของเวินฉิงเองก็เป็นกังวล คว้ามือทั้งสองของเฉินโม่ไว้ด้วยความประหม่าจนเหงื่อไหลไปทั่วฝ่ามือ เธอพยายามขยิบตาให้เฉินโม่ไม่หยุด แต่ทว่าเฉินโม่กลับทำเหมือนกลับมองไม่เห็น จนทำให้เวินฉิงรู้สึกเหนื่อยหน่ายใจ

จินเอี๋ยนหยู่จ้องไปยังเฉินโม่ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันราวกับว่าคิดอะไรบางอย่างออก จากนั้นสีหน้าเขาก็เต็มไปด้วยความตกใจ "เฉินไต้ซือ !"

จู่ ๆ จินเอี๋ยนหยู่ก็โค้งคำนับให้กับเฉินโม่ด้วยความเคารพ "ขออภัยด้วย จินเอี๋ยนหยู่ล่วงเกินไต้ซือมากเกินไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นผมต้องขอตัวก่อน รบกวนไต้ซือแล้ว !"

พูดจบ จินเอี๋ยนหยู่ที่ยังสร้างความสงสัยให้กับทุกสายตาทุกคู่ ก็รีบสาวเท้าถอยออกไป

เฉินโม่ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ หันไปดึงเวินฉิง และเดินออกไปอย่างช้า ๆ

จินเอี๋ยนหยู่มองไปยังเฉินโม่ที่ค่อย ๆ เดินจากไป ก่อนจะหันไปประสานมือคำนับว่านเหวินโยว "สหายว่าน ผมมีธุระด่วน ครั้งหน้าค่อยคุยกันใหม่ ! ลาก่อน !"