บทที่ 249

เฉินโม่พาเวินฉิงขึ้นรถแท็กซี่

"เสี่ยวโม่ เฉินไต้ซือคนนั้นเป็นใครหรอ ?" เวินฉิงสีหน้าสงสัย

เฉินโม่พูดอย่างยิ้มแย้มว่า "จะมีใครได้อีกล่ะ ก็ผมไง ! ผมนี่แหละเฉินไต้ซือ"

เวินฉิงกลอกตาไปหาเฉินโม่ "ไม่บอกก็ช่างมันเถอะ ขนาดฉันยังจะปิดบังอีก !"

เฉินโม่ยิ้มอย่างฝืน ๆ ไม่ได้อธิบายอะไร เขารู้ว่าต่อให้อธิบายไปยังไงเวินฉิงก็ไม่เชื่อเขา

"ใช่แล้ว แล้วนายไปเรียนยิงธนูมาจากไหนกันล่ะ ? ทำไมถึงเก่งขนาดนี้ !" เมื่อนึกถึงความสง่างามจากการยิงธนูสามดอกของเฉินโม่ หัวใจของเวินฉิงก็เต้นรัว

เฉินโม่ยิ้มออกมาเล็กน้อย "ถ้าผมบอกว่าไม่มีใครสอนพี่ก็คงไม่เชื่อหรอก แน่นอนว่าต้องเป็นปรมาจารย์นักธนูท่านหนึ่งยังไงล่ะ"

"ดูแล้วเสี่ยวโม่ของเราจะโชคดีไม่น้อย ถึงมีโอกาสได้เจอกับคนเก่งขนาดนั้นได้ !" เวินฉิงเอียงศีรษะของเธอ ดวงตาน้อย ๆ ของเธอเรียวโค้งจนคล้ายกับพระจันทร์เสี้ยว แม้ว่าเฉินโม่จะไม่อยากบอก เวินฉิงก็ไม่ถามเซ้าซี้ ในใจของเธอมีเฉินโม่เป็นที่หนึ่งมาโดยตลอด

ไม่นาน พวกเขาก็กลับมาถึงโรงแรมที่เฉินโม่พักอยู่

เมื่อส่งเฉินโม่กลับห้อง เวินฉิงก็บอกลา "เสี่ยวโม่ นายรีบกลับมาจากอู่โจว ยังไม่ทันได้พักผ่อนก็ต้องไปการประชุมสูงสุดเป็นเพื่อนฉันแล้ว วันนี้คงเหนื่อยแย่แล้วล่ะ คืนนี้พักผ่อนเยอะ ๆ รอให้ท่านประธานกลับมาแล้วฉันจะโทรหานะ"

"ที่บริษัทจะไม่มีคนอยู่ไม่ได้ งั้นฉันรีบกลับบริษัทก่อนแล้วกัน อยู่ด้วยไม่ได้แล้วนะ" เวินฉิงใบหน้าแฝงไว้ด้วยความรู้สึกเสียใจ

เฉินโม่เองก็รู้สึกไม่อยากจากกัน แต่ก็รู้ว่าที่เวินฉิงพูดมานั้นคือเรื่องจริง "ได้เลย พี่กับแม่ต่างก็ยุ่งกันอยู่ตลอด ส่วนผมก็ว่างที่สุดเลย ครั้งนี้ผมจึงได้เตรียมของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้พี่กับคุณแม่ไว้ด้วย อ่ะ นี่"

เวินฉิงสีหน้าดูคาดหวัง "เป็นครั้งแรกเลยที่นายให้ของขวัญฉันกับท่านประธาน มันคืออะไรหรอ ? ขอดูหน่อยสิ !"

เฉินโม่ยื่นกำมือออกไป ใช้ความคิดเปิดแหวนเก็บของออกมา หยกแขวนมงคลอันน้อย ๆ โผล่ออกมาบนฝ่ามือของเขา