บทที่ 297

เฉินโม่ตบไหล่ถานชิวเซิง "นายวางใจเถอะ ฉันบอกว่าจะให้ตระกูลจินให้คำอธิบายแก่นาย พูดแล้วจะต้องทำได้อย่างแน่นอน ฉันเฉินโม่พูดคำไหนคำนั้น!"

ถานชิวเซิงไม่เชื่อ ถึงแม้ว่าพ่อของเฉินโม่จะเป็นปสารวัตร แต่กำลังของเขานั้นจำกัด เมื่อเทียบกับตระกูลใหญ่อย่างตระกูลจินแล้ว มันแตกต่างกันเกินไป

"เสี่ยวโม่ นายอย่าบุ่มบ่าม เรื่องนี้นายอย่าเข้ามายุ่ง!" ถานชิวเซิงกำชับเฉินโม่ด้วยท่าทางกังวล

สวีจื่อหาวคิดว่าเฉินโม่กำลังพูดโอ้อวด จึงรีบเตือน "เฉินโม่ชิวเซิงพูดถูก เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่นายจะสามารถแก้ปัญหาได้ พวกเราจำเป็นต้องใช้แผนระยะยาว!"

เมื่อเห็นเฉินโม่เงียบ สวีจื่อหาวถามถานชิวเซิงอีกครั้ง "แล้ววันนี้ที่นายมาหาหูเจี้ยนหวานายมีแผนการอะไร?"

ถานชิวเซิงกล่าวด้วยความโมโหว่า"หูเจี้ยนหวาบอกฉันว่าขอเพียงฉันยอมเป็นลูกน้องของเขา แล้วเขาจะเกลี้ยกล่อมหูเหวินเหว่ยพ่อของเขา ให้ครอบครัวของพวกเรามีทางรอด แต่หลังจากพบเขาวันนี้ ฉันก็เข้าใจว่าความจริงแล้วเขาเพียงแค่ต้องการทำให้ฉันอับอายขายหน้าเท่านั้น ไม่ได้คิดที่จะปล่อยครอบครัวของฉันไปหรอก"

สวีจื่อหาวกล่าวด้วยความไม่พอใจและด่าว่า "สมองของนานมันเลอะเลือนไปแล้ว ถึงได้ไปเชื่อคำพูดของเขา นายไม่รู้หรือว่า หูเจี้ยนหวาเป็นคนแบบไหน? เขาเป็นศัตรูกับพวกเรามานานแล้ว เขาจะหวังดีขนาดนั้นเชียวเหรอ?"

สีหน้าของถานชิวเซิงเต็มไปด้วยความละอายใจ "เพราะมันเป็นเรื่องร้ายแรงฉันก็เลยเลอะเลือน โชคดีที่มีพวกนายอยู่ ทำให้ฉันรู้ธาตุแท้ของหูเจี้ยนหวา มิเช่นนั้นฉันอาจจะตกหลุมพรางของเขาจริง ๆ"

สวีจื่อหาวเข้าใจอารมณ์ของถานชิวเซิงถ้าใครเจอเรื่องแบบนี้ ทุกคนต่างก็กังวลเหมือนกัน

"เอาล่ะ วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า พรุ่งนี้เป็นวันตรุษจีน ช่วงตรุษจีนคิดว่าตระกูลหูไม่น่าจะลงมือ พวกเราอาศัยเวลาช่วงสองวันนี้ คิดวิธีว่าจะจัดการตระกูลหูอย่างไร?" สวีจื่อหาว กล่าว

สวีจื่อหาวขับรถไปส่งเฉินโม่ที่บ้าน หลังจากนั้นเขาก็ขับรถจากไปพร้อมกับถานชิวเซิง

ขณะที่เดินเข้าไปในประตูชุมชน เฉินโม่โทรศัพท์ไปหาคุณท่านจิน จากนั้นเขาก็เดินเข้าบ้าน

เวลาสองทุ่ม เฉินซงจื่อกลับมาและรายงานเรื่องให้เฉินโม่ตามลำพัง

สีหน้าของเฉินโม่ราบเรียบ แต่มีเจตนาฆ่าปรากฏอยู่ในดวงตา