บทที่ 302

หูเจี้ยนหวาโมโห "ไอ้ขยะ แกจงใจอยากจะเป็นศัตรูกับตระกูลหูของฉันใช่มั้ย?"

เฉินโม่พูดนิ่งๆว่า "เป็นศัตรูกับตระกูลหูของนาย? นายให้ความสำคัญตัวเองเกินไปแล้ว คิดจะเป็นศัตรูของเฉินโม่คนนี้ ตระกูลหูของนายไม่คู่ควร!"

เมื่อพูดคำนี้ออกไป แม้แต่หูเหวินเหว่ยเองก็โมโหแล้ว "ไอ้หนุ่ม ฉันว่านายเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วละ!ดูแล้วฉันคงต้องให้เฉินจิงเย่สั่งสอนนายสักหน่อยแล้วละ!"

เฉินโม่ไม่สะทกสะท้าน บนใบหน้าก็ยังมีรอยยิ้มจอมปลอมแขวนอยู่ "ทำไม หรือว่ามีแค่ตระกูลหูของพวกนายที่สามารถซื้อโรงแรมซื่อไห่ได้ แล้วฉันซื้อไม่ได้หรอ?"

"ลุงถานครับ ไม่ว่าพวกเขาจะเสนอราคาเท่าไหร่ ผมก็ยินดีที่จะจ่ายในราคาสองเท่าเพื่อซื้อโรงแรมซื่อไห่ครับ!" เฉินโม่มองไปทางถานกวงเย่า พูดด้วยความจริงจัง

เหมือนกลัวว่าถานกวงเย่าจะไม่เชื่อ เฉินโม่จึงวางบัตรธนาคารไว้บนโต๊ะ "ถ้าหากลุงกลัวว่าผมไม่มีเงิน ก็สั่งให้คนไปตรวจสอบจำนวนเงินในบัตรนี้ดูครับ!"

สายตาของถานกวงเย่าซับซ้อน จากประสบการณ์มานานหลายปีของเขา ก็ไม่สามารถดูออกได้ว่าเฉินโม่พูดจริงหรือเท็จ?

ถานชิวเซิงไม่เชื่อว่าเฉินโม่มีเงิน คิดว่าเฉินโม่เพียงแค่ต้องการวางมาดเพื่อข่มขู่ตระกูลหูเท่านั้น จึงหยิบบัตรธนาคารใบนั้น แล้วยัดเข้าในมือของเฉินโม่ พูดว่า "เสี่ยวโม่ นายอย่าก่อกวนแล้ว รีบไปซะเถอะ ถือว่าฉันขอร้องนาย!"

เขากังวลจริงๆว่าเฉินโม่จะทำให้ตระกูลหูโมโหอย่างหนัก อำนาจของตระกูลหูในอำเภอเฟิ่งซาน ฆ่าคนธรรมดาสักคนหนึ่ง ก็เหมือนกับการขยี้มดให้ตายตัวหนึ่ง

เฉินโม่มองถานชิวเซิงที่ร้อนรนด้วยรอยยิ้มจางๆ "ชิวเซิง นายทำแบบนี้ไม่ใจเลยนะ ตระกูลหูของเขาซื้อได้ ทำไมฉันถึงซื้อไม่ได้ละ?"

หูเหวินเหว่ยสายตาเย็นชา เขารู้สึกว่าเฉินโม่จงใจก่อกวน ก็แค่ลูกชายของสารวัตรกำนัน เอาเงินที่ไหนมาซื้อโรงแรมซื่อไห่?

เพื่อไม่ให้ยืดเยื้อ หูเหวินเหว่ยตัดสินใจที่จะสั่งสอนเฉินโม่สักหน่อย แล้วรีบไล่เขาไปซะ

"คุณเสิ่นครับ รบกวนคุณไล่ไอ้หนุ่มคนนี้ออกไปด้วยครับ!"

ชายหนุ่มชุดดำที่ทำร้ายถานหลินบาดเจ็บสาหัส แสดงสีหน้าดูหมิ่น เดินออกมาอย่างไม่เต็มใจ และมอเฉินโม่อย่างดูถูก "ไอ้หนุ่ม รู้มั้ยว่าแกมันน่ารังเกียจเหมือนกับแมลงวันตัวหนึ่งเลยละ!"

พูดจบ ชายหนุ่มก็ตบที่เก้าอี้ตรงหน้าของเฉินโม่เบาๆทีหนึ่ง

แกร๊ก!

เก้าอี้ไม้ที่แข็งแกร่งตัวนั้น ถูกเขาตบแตกละเอียดด้วยฝ่ามือเดียว

ทุกคนตะลึงอีกครั้ง!