บทที่ 339

เฉินโม่ยื่นนิ้วมือนิ้วหนึ่งออกมา แล้วดีดเบาๆ คราบสีเทาทั้งหมดบนพื้นผิวของไม้ทิพย์พรสวรรค์นี้ได้หายไปเป็นจำนวนมาก เผยพื้นผิวที่แท้จริงออกมา

รากของต้นไม้สีเขียวรากหนึ่งที่แวววาวราวกับหยก ในนั้นแฝงด้วยพลังทิพย์ของไม้ ทำให้เฉินโม่อดที่จะรู้สึกมึนเมาไม่ได้

"สมกับที่เป็นของพรสวรรค์ แม้แต่ไฟแท้สมาธิก็ไม่สามารถทำลายได้! มีไม้ทิพย์พรสวรรค์ท่อนนี้แล้ว ในที่สุดฉันก็สามารถฝึกบำเพ็ญร่างธาตุไม้ของร่างไม่สิ้นสูญหุนหยวนได้แล้ว"

แม้ว่าไม้ทิพย์พรสวรรค์จะเป็นของมีค่าในการกลั่นยาหรือเครื่องราง แต่ไม่ว่าจะเป็นยาหรือของวิเศษ ท้ายที่สุดก็เป็นสิ่งของนอกกาย ไม่งั้นก็นำมาใช้เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งในร่างของตัวเองจะดีกว่า

ตราบใดที่กำลังของตัวเองยังแข็งแกร่ง และฝึกฝนจนถึงจิตปฐมได้เร็ววัน เฉินโม่ก็จะสามารถท่องจักรวาลและดวงดาวบนท้องฟ้า ไปยังดวงดาวที่บำเพ็ญเหล่านั้นเพื่อค้นหาของพรสวรรค์ให้มากขึ้นอีก

เมื่อใส่ไม้ทิพย์พรสวรรค์เข้าไปในวงแหวนเก็บของ ในใจเฉินโม่เต้น แล้วหันหลังไปมองที่ทิศทางที่มา และพูดอย่างเรียบเฉยว่า "ไปกันเถอะ มีคนกำลังรอพวกเราอยู่แล้ว"

ในห้องหินที่กว้างขวาง มีชายวัยกลางคนสวมชุดสีขาวยืนอยู่ โดยที่แต่งกายเหมือนบัณฑิตสมัยโบราณ ท่าทางช่างงามสง่านัก

เขาหันหลังให้เฉินโม่และคนอื่นๆ แล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มือทั้งสองไขว้อยู่ด้านหลัง บนร่างได้เปล่งประกายลมหายใจของความโศกเศร้าผันผวนของชีวิตหนึ่งออกมา

"ทิ้งหม้อของฉันไว้ พวกแกจากไปได้แล้ว ฉันสามารถเพิกเฉยต่อความเกลียดชังที่แกฆ่าล้างทั้งตระกูลของสำนักหยินทิพย์ของฉันได้!" เสียงของเขาแหบแห้งและสงบ ปรากฏความรู้สึกที่ระมัดระวัง ราวกับว่าในใจรู้สึกเกรงขามต่อโลกใบนี้

"พูดแบบนี้ เมล็ดมารในตัวของเพื่อนฉันเป็นแกที่ปลูกเอาไว้สิ" เฉินโม่มองไปที่เขาแล้วพูดอย่างเรียบเฉย

บัณฑิตในเสื้อขาวไม่ได้หันกลับมา ทว่าน้ำเสียงเย่อหยิ่งเล็กน้อย "สามารถเป็นหม้อฝึกฝนของฉัน เห็นฉันฝึกฝนสำเร็จอย่างสมบูรณ์ มันช่างเป็นเกียรติของเธอนัก!"

เฉินโม่ยิ้มเยาะ "พูดแบบนี้ ถ้าหากฉันตัดหัวแก ก็ถือเป็นเกียรติของแกด้วย?"

"จองหอง!"

บัณฑิตในเสื้อขาวหันกลับมาอย่างฉับพลัน ส่วนเนี่ยเสี่ยวเชี่ยนอุทานออกมาด้วยความตกใจ แม้แต่ยิงอี้สงกับเฉินซงจื่อและคนอื่นๆก็สูดลมหายใจเย็นเข้าลึก

ใบหน้าของบัณฑิตในเสื้อขาวดูแปลกประหลาดมากมายนัก ครึ่งหนึ่งดำราวกับหมึก ครึ่งหนึ่งซีดเหมือนกระดาษสีขาว มองไปแล้วช่างน่ากลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ราวกับว่าเป็นการรวมตัวของยมทูตขาวดำอยู่ในยมโลก

"แกคิดว่าฆ่าเจ้าสำนักน้อยแล้วก็จะไม่เห็นฉันในสายตาหรือ? ถ้าไม่ใช่ว่าไม่ต้องการที่จะขุ่นเคืองกับสำนักที่อยู่เบื้องหลังของแก พวกแกอย่าได้คิดที่จะมีชีวิตรอดออกไปแม้แต่คนเดียว!"