บทที่ 340

ปึง

บัณฑิตในเสื้อขาวถูกกระแทกจนบินกระเด็นออกไป ส่วนเฉินโม่ก็ถอยเล็กน้อยไปก้าวหนึ่ง

ทั่วทั้งห้องหินสั่นสะเทือนไปชั่วขณะ ยิงอี้สงสามคนก็ยิ่งถูกพลังกระแทกจนบินออกไปเลยโดยตรง มีเพียงเฉินซงจื่อกับเนี่ยเสี่ยวเชี่ยนที่ได้รับการคุ้มครองโดยเฉินโม่เท่านั้นที่ยังคงยืนอยู่ตรงที่เดิม

เฉินโม่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยแล้วพูดว่า "เดิมทีฉันคิดว่าแกเพิ่งได้รับการถ่ายทอดที่ไม่สมบูรณ์จากผู้บำเพ็ญ คิดไม่ถึงว่าแกจะเป็นผู้ฝึกวิชาบู๊คนหนึ่งด้วย!"

บัณฑิตในเสื้อขาวก็ตกใจเล็กน้อยเช่นกัน แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจว่าผู้บำเพ็ญคืออะไร แต่ก็สามารถเข้าใจถึงความหมายคร่าวๆได้

แล้วมองไปที่เฉินโม่และพูดด้วยเสียงทุ้มว่า "แกฝึกทั้งบู๊และเซียน ความแข็งแกร่งของแกนั้นไม่น้อย ในโลกของการบำเพ็ญฉันไม่เคยได้ยินคนแบบแกนี้มาก่อนเลย!"

"ไอ้หนู แกมีความเป็นมายังไงกันแน่?"

เฉินโม่ฮึ่มเสียงเย็นชาเสียงหนึ่ง "ความเป็นมาของฉัน แกยังไม่คู่ควรที่จะรู้หรอก!"

"แกก็ลองหมัดนี้ของฉันดูหน่อยสิ!"

"ท่าที่หนึ่งหมัดเทพเทียนเสวียน สยบภูเขา!"

เฉินโม่ทิ้งเงาไม่สมบูรณ์ประกายหนึ่งไว้ตรงที่เดิมนั้น และซัดฝ่ามือหนึ่งออกไป

บัณฑิตในเสื้อขาวราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ ในตัวได้เกิดแสงสีดำพุ่งออกมา และร่างก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว "หยินร้ายคุ้มกาย!"

ปึง

บัณฑิตในเสื้อขาวถูกเฉินโม่ซัดจนบินไปกระแทกเข้ากับกำแพงหิน แต่ว่าไม่ได้รับบาดเจ็บ

"รับอีกหนึ่งหมัดของฉันซะ!"

ร่างของเฉินโม่แว๊บหายไป และก็ซัดเข้าไปอีกหมัดหนึ่ง

"ท่าที่สองหมัดเทพเทียนเสวียน แยกน้ำ!"

หมัดที่ทรงพลังพร้อมกับอานุภาพที่จะทำลายทุกสิ่งให้ขาดสะบั้น ได้มาถึงในทันควัน

"ไอ้หนู รังแกกันเกินไปแล้ว!มือฟาดทานฟ้า!"

บัณฑิตในเสื้อขาวโมโหจนหน้าตาแดงก่ำ เหวี่ยงฝ่ามือออกไป หมัดที่เกิดแสงสีดำข้างหนึ่งได้กระแทกรับกับหมัดหนึ่งของเฉินโม่