บทที่ 341

"น้ำแข็งทั่วหล้า!"

บัณฑิตในเสื้อขาวสองมือวาดกระบวนท่าซับซ้อนในอากาศไม่หยุด ไออากาศเย็นแผ่ออกมาจากตัวของเขา เหมือนดั่งแสงเทียนในอากาศที่เดี๋ยวแกร่งเดี๋ยวอ่อน

เสื้อเพ้าตัวยาวที่ขาดลุ่ยบนตัวเขาลอยสะบัด สีหน้าเกรี้ยวกราด ใบหน้าหยินหยางครึ่งขาวครึ่งดำดูน่ากลัวอย่างที่สุด

"ไอ้หนุ่ม นายอย่าได้ลืม ว่าฉันเป็นผู้บำเพ็ญวิชา!"

บัณฑิตในเสื้อขาวหัวเราะบ้าคลั่งอย่างได้ใจ พื้นตรงหน้าของเขาเริ่มเกาะตัวเป็นน้ำแข็ง แล้วก็แพร่กระจายไปทางพวกเฉินโม่อย่างรวดเร็ว

ชั่วพริบตา รอบตัวของพวกเฉินโม่ถูกน้ำแข็งแช่แข็ง

"นี่มันคืออะไร!"

ยิงอี้สงตะโกนอย่างตกใจ สีหน้าหวาดระแวง เผชิญหน้ากับศัตรูตัวอันตราย

เฉินซงจื่อเองก็มองบัณฑิตในเสื้อขาวอย่างกังวล ชี่ทิพย์ในร่างกายเคลื่อนไหว แล้วปล่อยหมัดต่อยไปที่น้ำแข็งตรงหน้า

"บุกเขา!"

ปัง!

แกร็กๆ!

น้ำแข็งตรงหน้าถูกหมัดของเฉินซงจื่อต่อยจนแตกละเอียด พลังของปรมาจารย์ แข็งแรงอย่างมาก!

แต่ว่า น้ำแข็งที่แตกละเอียดนั้นก็ก่อตัวแข็งขึ้นอีกในทันที แล้วก็แพร่กระจายไปที่รอบข้างของเฉินซงจื่ออีกครั้ง

บัณฑิตในเสื้อขาวหัวเราะเยาะ "นายเก่งมาก แต่ยังไม่มากพอที่จะโต้แย้งกับวิชาของฉัน นอกจากว่านายจะเป็นปรมาจารย์แดนคุ้มกาย!"

เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนมองเฉินโม่อย่างกังวล "ทำยังไงดี? ฉันรู้สึกเหมือนว่าจะถูกแช่แข็งแล้ว!"

เฉินโม่สีหน้านิ่งเฉย ยิ้มเยาะพูดว่า "วิชาควบคุมน้ำที่อ่อนหัดแบบนี้ ยังกล้าเรียกว่าวิชา?"

"ฉันจะให้นายดูว่าอะไรที่เรียกว่าวิชาอย่างแท้จริง!"

"น้ำแข็งทั่วหล้า!"

สองมือเฉินโม่วาดกระบวนท่า ใช้วิชาควบคุมน้ำที่แท้จริงของโลกบำเพ็ญเซียน เป็นการสร้างน้ำแข็งเหมือนกัน แต่ความเยือกเย็นนั้นห่างไกลกว่าบัณฑิตในเสื้อขาวมาก