บทที่ 388

มู่หรงเค่อเหลือบมองลูกสาวสุดที่รักของตนเอง จากนั้นค่อยเลื่อนสายตาไปเล็กน้อยแล้วมองไปที่เฉินโม่

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มู่หรงเค่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดว่า "ไอ้หนุ่ม นายไม่เลว นี่เป็นการพบหน้ากันครั้งแรก เพื่อเห็นแก่ยานเอ๋อร์ ฉันขอมอบประโยคนี้ให้นาย"

"คนหนุ่มสามารถมีบุคลิกลักษณะได้ แต่อย่าจองหองเกินไป!"

"ยานเอ๋อร์ ไปกับพ่อ"

หลังจากล่าวจบมู่หรงเค่อมองเฉินโม่ด้วยสายตาลึกซึ้ง หันหลังแล้วเดินจากไป

มู่หรงยานเอ๋อร์ขมวดคิ้ว และมองพ่อตนเองด้วยความสงสัย รู้สึกว่าทัศนคติของเขาที่มีต่อเฉินโม่นั้นเย็นชาเล็กน้อย

"เฉินโม่ คำพูดของพ่อฉันมักจะคาดเดาไม่ได้ แต่เขาเป็นคนที่มีความเมตตา นายอย่าถือสาเลยน่ะ" มู่หรงยานเอ๋อร์ยิ้มด้วยความอึดอัด

เฉินโม่ยิ้มเล็กน้อย "ไม่เป็นไร คุณอาหวังดี ผมเข้าใจ"

มู่หรงยานเอ๋อร์พยักหน้าอย่างมีความสุข "ฉันไม่สามารถอยู่กับนายได้อีกต่อไปแล้ว พวกเราค่อยติดต่อกันภายหลัง"

"ครับ"

มองมู่หรงยานเอ๋อร์รีบเดินไปหามู่หรงเค่ออย่างมีความสุข รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินโม่ก็ค่อย ๆ สงบลง

อานเข่อเยว่มองการเปลี่ยนแปลงของเฉินโม่ กล่าวเยาะเย้ยอยู่ในใจ "เฉินโม่ ตอนนี้นายก็รู้สถานะตัวตนของยานเอ๋อร์แล้วใช่ไหม? นายรู้สึกว่าเมื่อก่อนสิ่งที่ทำให้นายจองหองกลายเป็นเรื่องตลกอย่างกะทันหันไปแล้วใช่ไหม? เมื่ออยู่ต่อหน้าคนใหญ่คนโตที่แท้จริงแล้ว ฝีมือการต่อสู้ของนาย เพื่อนของนาย ไม่คู่ควรที่จะเอ่ยถึง มีเพียงตนเองแข็งแกร่งเท่านั้น ถึงจะเป็นความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง!"

เมื่อเฉินโม่มองด้านหลังที่สูงใหญ่ของ มู่หรงเค่อแล้ว สีหน้าของเฉินโม่ราบเรียบ ดวงตาเป็นประกาย "สำหรับคุณแล้ว พฤติกรรมของผมอาจจะเย่อหยิ่งเล็กน้อย แต่คุณรู้ได้อย่างไรว่าตัวตนที่แท้จริงของผมคืออะไร? ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ยานเอ๋อร์แล้ว คุณไม่มีคุณสมบัติที่จะให้ผมทักทายด้วยซ้ำ"

ฝูงชนค่อย ๆ แยกย้ายกลับไปนั่งที่เดิม เฉินโม่เดินตามจินเพ่ยอวิ๋นและฟางหยู่ฉิงไปนั่งตรงที่นั่งวีไอพีแถวแรก และรอการประมูลอย่างเงียบ ๆ