บทที่ 46 ขอโทษฉัน แกไม่คู่ควร(2)

พวกเพื่อนๆเหล่านั้นของเฉินโม่แล้วก็ครอบครัวของเจี่ยงหยาวยังดี พวกเขากลับไม่รู้ความหมายที่แทนทั้งหมดของตระกูลจิน เพราะเหตุนี้ พวกเขาไม่ได้รู้สึกว่าการมาเยี่ยมเยียนถึงที่ของปู่จินเพ่ยอวิ๋น มีความสุดยอดเท่าไหร่

ได้ฟังคำพูดของจินเพ่ยอวิ๋น เฉินโม่กลับว่าขมวดคิ้วแน่น เขากลับว่าไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวสูงส่ง ถือโอกาสนี้ยกระดับตัวเองให้สูงขึ้น เพียงแค่รู้สึกว่าเจอหน้ากับคนของตระกูลจิน วุ่นวายเกินไป ทำให้เวลาที่มีค่าของเขาล่าช้า

แต่ว่า ถ้าหากคนของตระกูลจินมาเยี่ยมเยียนถึงที่ บางทีอาจจะยิ่งวุ่นวาย จนใจ เฉินโม่ทำได้เพียงพูดอย่างไม่เต็มใจ : "ช่างเถอะ ฉันไปบ้านของพวกคุณดีกว่านะ!"

"งั้นเพ่ยอวิ๋นขอขอบคุณคุณเฉินแทนคุณปู่ด้วย"ได้ฟังคำนี้ จินเพ่ยอวิ๋นอารมณ์ดีขึ้นเยอะ เธอก็รู้สึกว่าเฉินโม่ไม่ถือว่าใช้ชีวิตอย่างบ้าระห่ำในช่วงวัยรุ่นมากเกินไป ยังเข้าใจที่จะไว้หน้าแก่ตระกูลจินของเธอด้วย

แต่ว่า ถ้าหากจินเพ่ยอวิ๋นรู้ ที่เฉินโม่รับปากว่าจะไปบ้านของเธอ ไม่ใช่เพราะว่าเห็นแก่หน้าของปู่เธอ ก็แค่เพราะว่ากลัวจะวุ่นวายเท่านั้น ไม่รู้ว่าคุณหนูท่านนี้ จะมีความคิดอย่างไร?

"งั้นไม่รู้ว่าคุณเฉินจะออกเดินทางเมื่อไหร่?"จินเพ่ยอวิ๋นพูดถามอย่างระมัดระวัง

เฉินโม่กวาดสายตามองที่เกิดเหตุที่ยุ่งเหยิง ใบหน้าเย็นชาขึ้นเล็กน้อย สายตา มองไปที่จางหู่อีก

ครั้งนี้ ไม่ต้องให้เฉินโม่เอ่ยปาก จางหู่รีบปีนป่ายมาตรงหน้าของเฉินโม่ทันที คุกเข่าคำนับอย่างไม่หยุดหย่อน ศีรษะที่โขลกคำนับนั่นเรียกว่าแท้จริงจริงๆ สองสามคนก็เห็นเลือดแล้ว คาดว่าแม้ว่าพ่อแท้ๆของเขาตาย เขาก็ไม่มีทางที่จะโขลกศีรษะแบบทุ่มเทขนาดนี้

"พี่ใหญ่ อ๋อไม่สิ คุณเฉิน ท่านเฉิน ผมผิดแล้ว ผมมีตาหามีแววไม่ ทำให้ท่านขุ่นเคืองแล้ว ผมขอโทษท่าน!ขอท่านได้โปรดไม่ถือสาผู้น้อย ให้อภัยผม!"

เฉินโม่กวาดสายตาอมองเขาแวบหนึ่ง น้ำเสียงเยือกเย็น : "ขอโทษฉัน แก ไม่คู่ควร!"

คำพูดนี้ เมื่อคนอื่นได้ฟัง รู้สึกว่าเฉินโม่จงใจดูถูกดูแคลนจางหู่ แต่ว่า สิ่งที่เฉินโม่พูดเป็นเรื่องจริง คนชั่วในกลุ่มคนทั่วไปคนหนึ่ง จะคู่ควรที่จะพูดขอโทษบุคคลที่ฉลาดปราดเปรื่องของสำนักเสวียนเต๋าได้อย่างไร!

ได้ยินเฉินโม่จู่ๆไม่รับคำขอโทษของเขา จางหู่ร้อนใจแล้ว ยิ่งโขลกศีรษะคำนับเสียงดังขึ้นแล้ว : "คุณเฉิน คุณหนูจิน ผมรู้ว่าตัวเองผิดแล้ว ทุกอย่างที่เสียหายทั้งหมดของที่นี่ในวันนี้ ผมชดใช้สิบเท่า อ๋อไม่ ผมชดใช้ร้อยเท่า ขอให้ทั้งสองท่าน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นเหมือนลมตดที่ปล่อยผ่านไปนะครับ!"

จางหู่ถูกทำให้ตกใจจนกลัวมากตั้งนานแล้ว ถ้าหากเป็นไปได้ เขายอมที่จะไม่เคยมาที่นี่มาก่อน เขาจะคิดได้ยังไงกันล่ะ ร้านอาหารเล็กๆที่ไม่ถึง 40 ตร.ม. จู่ๆจะเชื้อเชิญเฉินโม่บุคคลที่ยิ่งใหญ่นี้มาได้!