บทที่ 477

กริ๊ง!

เสียงกริ่งที่ไม่มีใครสามารถได้ยิน แสงสีทองลอยออกมาจากยอดหัวของเฉินโม่ และลอยอยู่บนหัวของเฉินโม่ประมาณสามฟุต

เพียงแค่ความคิดของเฉินโม่มีการเคลื่อนไหว วินาทีถัดไปก็สามารถฆ่าเหรินเทียนหยู่ได้ในทันที

แต่ว่า เฉินโม่เปลี่ยนใจ เก็บกระบี่สับสวรรค์ สายตามองเหรินเทียนหยู่อย่างหยอกล้อ

ภายในสถานการณ์ ร่างกายของเหรินเทียนหยู่หยุดลงตรงหน้าของมู่หรงยานเอ๋อร์ประมาณหนึ่งเมตร ในแววตามีความตกใจ

"มู่หรงเค่อ นายมีลูกสาวที่ดีจริงๆ!"

มู่หรงเค่อใช้โอกาสนี้ ดึงตัวมู่หรงยานเอ๋อร์ไปหลบไว้ด้านหลัง มองเหรินเทียนหยู่ด้วยสีหน้าระมัดระวัง

"นายคิดจะทำอะไร!" มู่หรงเค่อสีหน้าร้อนรน

สายตาของเหรินเทียนหยู่ สำรวจมองมู่หรงยานเอ๋อร์ แล้วปรากฏแววตาลุกโชนอย่างไม่ปิดบัง

"ในตอนนั้นตระกูลมู่หรงของนายฆ่าครอบครัวฉันสิบกว่าชีวิต หากว่าตอนนี้ฆ่าพวกนายทิ้งซะอย่างนี้ ก็คงจะง่ายดายต่อพวกนายมากเกินไป"

เหรินเทียนหยู่ยิ้มอย่างหยอกล้อ "ถ้าหากว่าฉันยึดครองลูกสาวของนายต่อหน้านาย นายคงจะรู้สึกแย่มากเลยใช่มั้ยละ?"

มู่หรงยานเอ๋อร์ตกใจ อดไม่ได้ที่จะถอยหลังหนี ถลึงตาใส่เหรินเทียนหยู่ด้วยใบหน้าแดงก่ำ ในแววตา เต็มไปด้วยความโมโห

แม้ต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ต้องตายแน่นอน มู่หรงเค่อก็ไม่หวาดกลัว แต่ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถนิ่งเฉยได้อีก ตะคอกด่าว่า "แกกล้าเรอะ!"

เหรินเทียนหยู่เงยหน้าหัวเราะ "ทำไมฉันจะไม่กล้า!ฉันจะให้ตระกูลมู่หรงของนายได้รับความอับอายต่อหน้าผู้คนทั้งหมด จากนั้นก็ค่อยฆ่าพวกนายทิ้งให้หมด!"

มู่หรงเค่อตะคอกอย่างเคียดแค้นว่า "แกมันสัตว์เดรัจฉาน ตอนนั้นไม่ควรปล่อยให้แกหนีไปได้จริงๆเลย!"

เหรินเทียนหยู่ยิ้มเยาะ สีหน้าชั่วร้าย "นั่นคือพระเจ้าทนดูความเลวของตระกูลมู่หรงไม่ได้ ดังนั้นจึงไว้ชีวิตฉัน เพื่อให้ฉันมาทำลายล้างตระกูลมู่หรงของนาย"

"วันนี้ เป็นเวลาที่ตระกูลมู่หรงของนายต้องชดใช้ด้วยเลือด!"

เพี๊ยะ!