บทที่ 478

เหรินเทียนหยู่ยืนมือไขว้หลัง จ้องมองมู่หรงเค่อที่มีสีหน้ามืดขรึม พูดเยาะว่า "นายมันซื่อจริงๆ คิดว่าอย่างนี้จะสามารถขัดขวางฉันได้? ตลกสิ้นดี!"

"ฉันจะยังไม่ฆ่านาย ฉันจะให้นายได้เห็นลูกสาวของนายกลายเป็นของเล่นของฉันด้วยตาตัวเอง!"

"แกกล้าเรอะ!"

ดวงตาของมู่หรงเค่อแทบจะพ่นไฟออกมา ฮีโร่คนหนึ่งถูกกดดันจนถึงจุดนี้ ช่างน่าสลดใจยิ่งนัก!

"ฮ่าๆๆ!ดูแล้วนายรู้สึกแย่มากเลยนะ แต่ว่าฉันมีความสุขมากเชียวละ!" เหรินเทียนหยู่สนุกสนานจนเลือดพลุ่งพล่าน มองดูมู่หรงยานเอ๋อร์ แล้วก้าวเดินเข้าไปหา

มู่หรงเค่อมองดูลุงสุ่ย ส่งสายตาขอความช่วยเหลือ

ลุงสุ่ยส่ายหัวอย่างจนใจ บาดแผลในร่างกายของเขาไม่สามารถเก็บกดลงไปได้แล้ว จึงไม่มีกำลังที่จะขัดขวางเหรินเทียนหยู่

มู่หรงเค่อสิ้นหวัง สายตามองไปยังปืนของพวกมือปืนที่ตกอยู่บนพื้น แล้วค่อยๆเดินไป

มู่หรงยานเอ๋อร์ถอยหลังไม่หยุด ไม่นานก็ชนเข้ากับกำแพง ด้านหลัง ไม่มีทางให้หนีอีกแล้ว

พวกอานเข่เยว่คลานอยู่บนพื้น สีหน้ากังวล แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าความน่ากลัวของเหรินเทียนหยู่ พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับด้วยซ้ำ

หยางเชี่ยนเชี่ยนพูดอย่างเป็นห่วงว่า "เข่อเยว่ ทำยังไงดี? พวกเราจะมองดูยานเอ๋อร์ถูกไอ้สารเลวคนนั้นรังแกอยู่เฉยๆไม่ได้นะ!"

อานเข่อเยว่มองดูมู่หรงยานเอ๋อร์ที่ถูกกดดันอยู่มุมกำแพง ในแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง นึกคิดหาวิธี แต่เพียงแค่พวกเธอ แค่ปกป้องตัวเองยังเป็นปัญหา แล้วจะเอาอะไรไปช่วยคนอื่น?

หมดหนทาง ใบหน้าของอานเข่อเยว่มีความเศร้าใจ พูดเสียงเบาว่า "เกิดเรื่องมาขนาดนี้แล้ว พวกเราเองก็หมดปัญญา คนคนนั้นแม้แต่ปืนยังไม่กลัว แม้ตำรวจมาก็ไม่สามารถช่วยเหลือยานเอ๋อร์ได้ บางทีนี่อาจจะเป็นชะตาชีวิตของยานเอ๋อร์ พวกเราอย่าได้เสนอหน้าดีกว่า ไม่อย่างนั้นไม่เพียงแต่ช่วยเหลือยานเอ๋อร์ไม่ได้ แล้วยังเอาชีวิตตัวเองไม่รอดด้วยอีก!"