บทที่ 498

เฉินโม่มองจางหู่และกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ไม่ต้องเกรงใจ ตอนนี้ดูเหมือนว่าคุณนั้นดูไม่เลวเลย ฉู่เหวินสงเป็นคนที่ฉลาดไม่น้อยนะ"

จางหู่รีบประสานมือคำนับอีกครั้ง "การที่จางหู่สามารถมีทุกสิ่งในวันนี้ได้ ต้องขอบคุณการบ่มเพาะของคุณเฉิน จางหู่จะไม่มีวันลืมบุญคุณที่ยิ่งใหญ่ของคุณเฉินไปตลอดชีวิต!"

เฉินโม่โบกมือและกล่าวว่า "เอาล่ะ พาหยาวหยาวไปด้านข้างเถอะ ผมจะจัดการแมลงวันน่ารำคาญพวกนี้ก่อน"

จางหู่เหลือบมองกงซุนหลีและคนอื่น ๆ ที่สีหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ดวงตาของเขาเย็นชาเล็กน้อย เขาพาเจี่ยงหยาวไปยืนอยู่ด้านข้าง มองกงซุนหลีและคนอื่น ๆ ด้วยความเย็นชา และมีความสงสารอยู่ในดวงตา

กงซุนหลีมองสำรวจร่างกายที่สวยงามของเจี่ยงหยาวด้วยความหื่น และกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย "เจ้าหนู แกเป็นแค่ขยะคนหนึ่งเท่านั้น นึกไม่ถึงว่าแกจะมีเสน่ห์มากขนาดนี้ ไม่รู้ว่าทำไมพวกเธอถึงได้ชอบแก?"

เจี่ยงหยาวมองกงซุนหลีที่ท่าทางบ้าตัณหาด้วยความขยะแขยง พ่นลมออกมาอย่างเย็นชา เชิดหน้าอกขึ้นด้วยความโมโห ซึ่งน่ารักจริง ๆ

"โอ้ สาวน้อยโกรธแล้ว ฮ่า ๆ น่ารักจริง!" กงซุนหลีกล่าวแล้วมองไปที่กลุ่มชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

"ยายตัวแสบ เด็ดถึงใจจริง ๆ! ฮ่าๆ ..." กลุ่มชายหนุ่มยิ้มด้วยความชั่วร้ายตาม

กงซุนหลีหยุดยิ้มทันที จ้องมองเฉินโม่ด้วยความเย็นชาและกล่าวว่า "เจ้าหนู ฉันจะให้โอกาสแกครั้งสุดท้าย ไสหัวออกไป มิเช่นนั้นก็อย่ามาโทษว่าฉันไม่เกรงใจ!"

กล่าวตามตรง พฤติกรรมของกงซุนหลีนั้นได้ทำให้เฉินโม่โกรธแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะคำนึงว่าที่นี่มีคนอยู่มากมาย และหลายคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเขา ไม่ควรให้เกิดฉากนองเลือด เฉินโม่จะไม่อดทนต่อการยั่วยุที่ต่อเนื่องของเขาแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้จะไม่ได้ฆ่าเขา แต่เฉินโม่ก็จะไม่ปล่อยเขาไป

"เฉินซงจื่อ ตีขาทั้งคู่ของเขาหักเพื่อเป็นการเตือน!" เสียงของเฉินโม่เย็นชาและไม่มีอารมณ์ใด ๆ

"ครับ นายน้อย!" เฉินซงจื่อโค้งคำนับ

ชายหนุ่มคนหนึ่งคิดว่าเฉินโม่พูดเล่น แล้วหัวเราะด้วยความขบขัน "คุณชายกงซุน ผมได้ยินไม่ผิดใช่ไหม? เขาจะให้คนตีขาของคุณหัก!"