บทที่ 499

ฟางหยู่ฉิงพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา "หุบปาก คุณรู้ไหมว่าคนที่คุณล่วงเกินเป็นใคร!"

กงซุนหลีตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่ไม่ช้าเขาก็หัวเราะอีกครั้ง "เป็นใครได้ล่ะ? เขาเป็นแค่คนบ้านนอกที่มาจากอำเภอเล็ก ๆ เท่านั้น! คุณฟางคนสวยถึงกลับตกใจขนาดนี้เชียวเหรอ?"

กงซุนหลียังคงมีสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม แต่แอบคิดอยู่ในใจว่า "เจ้าเด็กคนนี้ทำให้ฟางหยู่ฉิงประหม่าขนาดนี้ แค่คนขยะจากอำเภอเล็ก ๆ จริงเหรอ?"

ฟางหยู่ฉิงหัวเราะเยาะเย้ย เธอมองกงซุนหลีเหมือนกับการมองคนที่น่าสงสารที่กำลังรนหาความ "ฮึ่ม! กงซุนหลี ฉันขอเตือนคุณประโยคหนึ่ง คุณเฉินไม่ใช่คนที่คุณสามารถยั่วยุได้ คุณคุกเข่าและก้มกราบขอโทษคุณเฉินทันที ขอร้องคุณเฉินให้ปล่อยคุณไป มิฉะนั้น ถึงแม้ว่ากงซุนจั่วเสวียนพ่อของคุณจะมา เขาก็ไม่สามารถช่วยคุณได้"

เดิมทีกงซุนหลีสงสัยสถานะของเฉินโม่นั้นไม่ธรรมดา แต่เมื่อได้ยินคำพูดเหยียดหยามของฟางหยู่ฉิงแล้ว มันกระตุ้นความเย่อหยิ่งของกงซุนหลี

ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไร หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "น่าขำ เขาเป็นแค่ลูกชายของสารวัตรกำนันเล็ก ๆ เท่านั้น และเป็นคนไร้ประโยชน์ที่โง่เขลา คุณกลับจะให้ผมก้มกราบและยอมรับความผิด! ฟางหยู่ฉิง สมองของคุณมีปัญหาหรือเปล่า!"

"แม้แต่เฉินไต้ซือก็ยังไม่กล้าพูดคำพูดแบบนี้กับผม!"

กงซุนหลีรู้สึกว่าฟางหยู่ฉิงดูหมิ่นตนเอง ดังนั้นเขาจึงพูดจาหยาบคาย น่าขำ! ให้เขาก้มกราบและขอโทษเฉินโม่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ต่อไปเขาจะมีหน้าอยู่ในแวดวงนี้ได้อย่างไร!

ฟางหยู่ฉิงถูกด่าจนหน้าแดงด้วยความอับอาย แต่สายตาของเธอแปลก ๆ เธอเหลือบมองเฉินโม่อย่างสงบ แล้วหันไปมองกงซุนหลี และพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา "คุณมันเกินเยียวยาจริง ๆ คุณรอเสียใจเถอะ!"

ขณะนี้ มีคนตะโกนออกมาจากนอกประตู "ท่านสามจินแห่งตระกูลจิน คุณท่านเซวีย เถ้าแก่เจี่ย และลูกพี่ฉู่มาถึงแล้ว.... "

ทุกคนที่อยู่ในห้องโถงต่างตกตะลึง เหล่าผู้ทรงอิทธิพลมาถึงแล้ว!

สีหน้าของกงซุนหลีมีความปีติยินดี จ้องเฉินโม่ด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย "เจ้าหนู อาเขยของฉันมาแล้ว แกต้องตายแน่นอน!"

เฉินโม่เลิกคิ้วและแสดงรอยยิ้มแปลก ๆ

เหล่าผู้ทรงอิทธิพลมาถึงแล้ว ซึ่งดึงดูดความสนใจของทุกคนที่อยู่ในห้องโถงทันที กลุ่มลูกเศรษฐีละสายตาจากเฉินโม่ชั่วคราว และมองไปที่เหล่าผู้ทรงอิทธิพล