บทที่ 500

เขาหัวเราะเยาะตนเอง "ไม่ ผมสงสัยมากเกินไปแล้ว คนเหล่านี้จะเป็นเฉินไต้ซือได้อย่างไร!"

อย่างไรก็ตาม กงซุนหลีเห็นการเยาะเย้ยแปลก ๆ บนใบหน้าของฟางหยู่ฉิง เขารู้สึกตกใจ มองเฉินโม่ด้วยความสงสัย ความคิดที่น่าสยดสยองผุดขึ้นในสมองของเขา"เจ้าเด็กคนนี้ชื่อเฉินโม่ เขาคงไม่ใช่เฉินไต้ซือน่ะ?"

กงซุนหลีตกใจกับความคิดที่ฉับพลันนี้ ทันใดนั้นเขาก็แอบส่ายศีรษะ ปฏิเสธความคิดน่าขำนี้ "ฟางหยู่ฉิงทำให้ผมสับสนเลอะเลือน เฉินไต้ซือจะเป็นคนบ้านนอกที่มาจากอำเภอเล็ก ๆ ได้อย่างไร?"

ลูกเศรษฐีที่อยู่ข้างหลังเขาตกตะลึงเช่นกัน พวกเขามองไปรอบ ๆ เพื่อค้นหาคนที่สงสัยว่าเป็นเฉินไต้ซือ

อานเข่อเยว่และคนอื่นๆ ที่เฝ้ามองความครึกครื้นอยู่ด้านข้าง อดไม่ได้ที่จะมองไปรอบ ๆ เพื่อค้นหาเฉินไต้ซือที่อยู่ในตำนาน

หยางเชี่ยนเชี่ยนมองไปรอบ ๆ และกล่าวพึมพำ "เฉินไต้ซือมาแล้วหรือ? เป็นไปไม่ได้หรอก ที่นี่ไม่มีใครดูเหมือนเฉินไต้ซือ!"

เธอทำให้อานเข่อเยว่รู้สึกขบขัน "เฉินไต้ซือในความคิดของเธอมีลักษณะอย่างไร? หรือว่าจะมีสามเศียรหกกร!"

หลังจากมองไปหนึ่งรอบ อานเข่อเยว่ส่ายศีรษะ "ที่นี่ไม่มีใครเหมือนเฉินไต้ซือจริง ๆ"

เกือบทุกคนที่อยู่ในห้องโถงกำลังค้นหาอย่างลับ ๆ โดยเดาว่าใครคือเฉินไต้ซือ

และขณะนี้ เฉินโม่ยืนขึ้นด้วยสีหน้าราบเรียบ เดินไปยังทิศทางฟางปู้ถงด้วยสีหน้าสงบ เฉินซงจื่อและคนอื่น ๆ ลุกขึ้น แล้วเดินตามหลังเฉินโม่

กงซุนหลีจ้องเฉินโม่และกล่าวเยาะเย้ยว่า "เจ้าหนู เขาเรียกเฉินไต้ซือ แกคิดว่าแกแซ่เฉินแล้ว ก็เป็นเฉินไต้ซือเหรอ?"

กลุ่มชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังกล่าวเยาะเย้ยเบา ๆ ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

คนที่เหลือก็หัวเราะเสียงดังสนั่น มองเฉินโม่ด้วยสายตาที่มองคนโง่เขลา

สีหน้าของเจี่ยงหยาวเต็มไปด้วยความเก้อเขิน เตือนด้วยน้ำเสียงเบา ๆ "พี่เฉินโม่ พวกเขาไม่ได้เรียกพี่ รีบนั่งลง!"

เฉินโม่หยุดเดินพร้อมด้วยรอยยิ้ม กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "พวกเขากำลังเรียกผม ผมก็คือเฉินไต้ซือ"

ชายหนุ่มหัวเราะเยาะและกล่าวว่า "ถ้าแกคือเฉินไต้ซือ ถ้าเช่นนั้นผมก็คือหวางไต้ซือแล้ว?"