บทที่ 515

เฉินโม่มองกงซุนจื่อยิงด้วยสีหน้าเยาะเย้ย "จีบคุณเหรอ? ขอโทษ คุณคิดมากเกินไปแล้ว ผมแค่อยากถามคุณอย่างหนึ่ง"

รอยยิ้มแปลก ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกงซุนจื่อยิง มองเฉินโม่ด้วยความความเหยียดหยาม "เอาล่ะ วิธีของนายฉันเห็นมามากมายแล้ว แค่เปลี่ยนวิธีมาดึงดูดความสนใจของฉัน ฉันว่านายอย่าเปลืองสมองเลย สำหรับฉันแล้ว นายเป็นแค่มดที่ไม่สำคัญ นายคิดว่าคนคนหนึ่งกับมดตัวหนึ่งจะมีอะไรได้ล่ะ?"

ทัศนคติของกงซุนจื่อยิงนั้นเย่อหยิ่งมาก จนเฉินโม่รู้สึกขยะแขยงขึ้นมา

เฉินโม่กล่าวเยาะเย้ยว่า "ผมไม่รู้ว่าคุณเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงได้ไม่เห็นทุกสิ่งอยู่ในสายตา ผมไม่สนใจคุณหรอก ผมแค่สนใจกล้วยไม้น้ำแข็งที่อยู่ในมือคุณเท่านั้น สำหรับผม คุณไม่สำคัญเท่ากล้วยไม้น้ำแข็งนั้น"

คำพูดของเฉินโม่โหดร้ายมาก และเหยียดหยามกงซุนจื่อยิงถึงขีดสุด

กงซุนจื่อยิงกล่าวด้วยความโมโห "แกพูดอีกครั้งสิ!"

เฉินโม่ยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ "ทำไม? คุณเหยียดหยามคนอื่นได้ แต่คนอื่นเหยียดหยามกลับไม่ได้เหรอ?"

"แกมันรนหาความตาย!" กงซุนจื่อยิงระเบิดพลังออกมาจากร่างกาย และตั้งใจที่จะลงมือเคลื่อนไหว

ฝ่ามือที่เหี่ยวย่นคว้าแขนของกงซุนจื่อยิงที่กำลังจะยกขึ้น ชายชราที่อยู่ด้านข้างส่ายหน้าให้กงซุนจื่อยิง "ธุระหลักสำคัญกว่า คุณพ่อของคุณกำลังเรียกประชุม จำเป็นให้พวกเราหนุนหลัง อย่าให้พลาดเรื่องใหญ่เพราะคนเล็ก ๆ คนหนึ่ง"

กงซุนจื่อยิงถึงวางฝ่ามือลง จ้องเฉินโม่ด้วยสายตาดุดัน และพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา "เจ้าหนู วันนี้ถือว่าแกโชคดี คราวหน้าอย่าให้ฉันเห็นแกที่มณฑลซีไห่อีก!"

"อาจารย์อา เราไปกันเถอะ!"

เมื่อมองร่างของทั้งสองคนที่เดินจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินโม่หนากว้างขึ้นไปอีก เขาเกือบจะแน่ใจแล้วว่า กงซุนจื่อยิงเป็นคนของตระกูลกงซุน

และดูเหมือนว่า กงซุนจื่อยิงจะเกี่ยวข้องกับคนในโลกฝึกบู๊ด้วย

"ดูเหมือนว่าการเดินทางมามณฑลซีไห่คราวนี้จะไม่เบื่อแล้ว" ความเยาะเย้ยปรากฏขึ้นในดวงตาของเฉินโม่