บทที่ 517

"ไม่มีบัตรเชิญ?"

สายตาของคนเฝ้าประตูทั้งสี่คนที่มองเฉินโม่กลายเป็นเย็นชาทันที

"ขออภัยด้วย วันนี้ตระกูลได้เชิญคนที่มีชื่อเสียงจากแต่ละวงการของมณฑลซีไห่มาที่นี่ ถ้าไม่มีบัตรเชิญก็เข้าไม่ได้ เชิญคุณออกไปเดี๋ยวนี้!" ชายหนุ่มที่เฝ้าประตูกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร

สีหน้าของเฉินโม่ยังคงไร้อารมณ์ และกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผมยังทำธุระไม่เสร็จ ผมยังกลับไม่ได้"

หนึ่งในคนที่เฝ้าประตูเป็นคนเจ้าอารมณ์ เขาจึงด่าทันทีว่า "เจ้าหนู ที่นี่คือตระกูลกงซุน ไม่ใช่สถานที่ที่แกจะมาทำอะไรตามใจชอบได้ รีบไสหัวออกไปซะ มิเช่นนั้นก็อย่ามาโทษว่าพวกเราไม่เกรงใจ!"

เฉินโม่ไม่อยากลงมือทำร้ายคนเฝ้าประตู แต่ถ้าเขาไม่ลงมือ ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกอื่น ขณะที่เฉินโม่กำลังจะแสดงฝีมือเพื่อสยบคนเฝ้าประตู ทันใดนั้นก็มีเสียงเคร่งขรึมของผู้ชายดังมาจากข้างหลัง

"เกิดอะไรขึ้น?"

เฉินโม่หันไปมอง เป็นชายวัยกลางสวมชุดสูทสีดำ ท่าทางน่าเกรงขาม กำลังเดินเข้ามา สายตาที่เขามองคนเฝ้าประตูทั้งสี่มีความโกรธเล็กน้อย

เมื่อคนเฝ้าประตูทั้งสี่เห็นชายคนนั้น พวกเขายิ้มด้วยความประจบทันที หนึ่งในนั้นกล่าวด้วยความประจบว่า "ที่แท้คือคุณอานเอง"

"ไม่รู้ว่าเจ้าหนูคนนี้เป็นลูกของใคร มาก่อกวนที่นี่ พวกเรากำลังจะไล่เขาออกไป"

เห็นได้ชัดว่าอานซื่อเฉิงไม่เชื่อคำพูดของคนเฝ้าประตูเหล่านี้ เขาเหลือบมองเฉินโม่แล้วถามว่า "น้องชาย นายมาก่อกวนหรือเปล่า?"

เฉินโม่มองอานซื่อเฉิงด้วยสีหน้าสงบ "เปล่า"

เมื่อมองท่าทางที่ไม่แยแสของเฉินโม่แล้ว อานซื่อเฉิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาถือเป็นคนใหญ่คนโตของมณฑลซีไห่ แต่เมื่อเด็กหนุ่มคนนี้ได้ยินชื่อของเขาแล้ว กลับไม่แสดงความนอบน้อมแม้แต่น้อย หรือไม่เขาไม่รู้จักตนเอง หรือไม่เขาไม่เห็นตนเองอยู่ในสายตา

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร อานซื่อเฉิงรู้สึกสนใจเฉินโม่แล้ว เขาหันไปมองคนเฝ้าประตูแล้วกล่าวว่า "พวกคุณได้ยินหรือยัง น้องชายคนนี้บอกว่าเขาไม่ได้มาก่อกวน พวกคุณปล่อยให้เขาเข้าไปเถอะ"