บทที่ 544

พระราชวังหลังนี้กว้างขวางอย่างมาก รอบข้างคือกำแพงภูเขา เห็นได้ชัดว่ายังอยู่ภายในภูเขาศักลามาชิ

ด้านบนสุดของพระราชวังคือปากถ้ำรูปวงรี ตำแหน่งที่ใกล้กับท้องฟ้า มีก้อนหินขนาดใหญ่โผล่ออกมา รูปปั้นทางเข้าทั้งสองข้างของพระราชวัง เหมือนดั่งมือขนาดใหญ่ที่เปิดรับแสงอาทิตย์

ด้านบนสุดของก้อนหินขนาดใหญ่นั้น มีโซ่ที่หนาขนาดเท่าแขนหลายเส้น และแขวนโลงศพสีขาวหยกไว้ แม้เวลาจะผ่านไปมากกว่าสองพันปีแล้ว แต่โลงศพสีขาวหยกนั้นก็ยังดูงดงามเช่นเคย ส่องแสงประกาย ไม่มีฝุ่นเกาะเลยสักนิด

"ด้านในนั้นก็คือราชินีจิงเจวี๋ยอย่างนั้นหรอ?" ไช่เหวินหย่าเงยหน้ามองโลงศพหยกขาว แล้วอุทานเสียงเบา

เจี่ยงไต้ซือพยักหน้า "น่าจะใช่ครับ"

ทันใดนั้นไช่เหวินหย่าก็พุ่งออกไป วิ่งขึ้นไปยังแท่นหินที่คดเคี้ยว "ดอกฮิกันบานะต้องอยู่ในโลงศพหยกขาวแน่นอน มันเป็นของฉัน ใครก็ห้ามแย่งกับฉันเด็ดขาด!"

เจี่ยงไต้ซือรีบตะโกนว่า "คุณหนูกลับมาซะ อย่าได้บุ่มบ่ามครับ!"

"พวกนายสองคนรีบไปพาตัวคุณหนูกลับมาซะ!" เจี่ยงไต้ซือออกคำสั่งใส่บอดี้การ์ดสองคนที่นิ่งอึ้ง

"ครับ!" จากนั้นบอดี้การ์ดทั้งสองคนถึงได้สติ แล้วรีบไปดึงตัวไช่เหิวนหย่าไว้

บอดี้การ์ดคนหนึ่งจับเธอไว้ พูดว่า "คุณหนูครับ อย่าใจร้อนครับหากว่าด้านบนมีกับดักจะทำอย่างไรครับ? คุณคอยตามหลังเจี่ยงไต้ซือดีกว่านะครับ!"

ไช่เหวินหย่าลักเขาออก ตะคอกด่าทอว่า "ปล่อยฉัน ฉันต้องได้ดอกฮิกันบานะ ฉันเห็นมันแล้ว ดอกฮิกันบานะอยู่ในโลงศพนั้น ใครก็ห้ามขวางฉัน!"

ไช่เหวินหย่าบ้าคลั่ง ผลักบอดี้การ์ดคนนั้นไปยังบนแท่นหินที่อยู่ด้านหลัง

ชั่ววินาทีที่ขาข้างหนึ่งของอบอดี้การ์ดเหยียบลงบนแท่นหิน เหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวก็เกิดขึ้น