บทที่ 561

"นายก็แค่ควบคุมร่างแห่งดินเท่านั้น ยังกล้าเรียกว่าตัวเองไร้เทียมทานอีก?"

เฉินโม่สองมือไขว้หลัง ยืนตัวตรง ใบหน้าที่เยือกเย็นเชิดขึ้นเล็กน้อย และแฝงความเหยียดหยามไว้ด้วย

"นายไปตายได้แล้ว!"

พูดจบ เฉินโม่ชี้นิ้วออกไป

ร่างกายสูงใหญ่ของเจี่ยงไต้ซือก็ล้มลง กลายเป็นก้อนหินขนาดใหญ่หลายก้อน ตายโดยไร้ศพและเถ้ากระดูก

จนถึงตาย เจี่ยงไต้ซือก็ยังไม่เข้าใจ ว่าทั้งที่ตัวเองรวมตัวเป็นหนึ่งเดียวกับผืนดินแล้ว แต่ทำไมถึงยังพ่ายแพ้!

มองดูร่างกายของเจี่ยงไต้ซือที่ล้มถล่มลง พวกไช่เหวินหย่าต่างก็ตกตะลึงหวาดกลัว

"ตัวเล็กเพียงคนเดียวกลับเอาชนะมนุษย์ยักษ์ได้!นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

เฉินโม่ค่อยๆหันหลัง สายตาจับจ้องไปที่ไช่เหวินหย่า แววตาเยือกเย็น

ไช่เหวินหย่าตกใจจนหน้าซีด รีบคุกเข่าลงพื้น แล้วกราบไหว้ตัวสั่นว่า "ท่านเซียนไว้ชีวิตด้วยค่ะ เจี่ยงไต้ซือเป็นคนบังคับให้ฉันมาที่นี่ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันนะคะ!"

เฉินโม่มองไช่เหวินหย่าเงียบๆ ไม่พูดจาอะไร

ใบหน้าสวยงามของไช่เหวินหย่า มีเหงื่อหลั่งไหล แผ่นหลังเปียกไปด้วยเหงื่อ ทำให้เห็นเสื้อชั้นใน หากว่าเป็นผู้ชายทั่วไปเห็นแล้วคงถึงกับกลืนน้ำลาย

"ไปให้พ้นซะ!" เฉินโม่โบกมือ เหมือนดั่งกำลังไล่แมลงวันตัวหนึ่ง

"ขอบคุณท่านเซียนมากค่ะ!" ไช่เหวินหย่าแสดงสีหน้าดีใจ จากนั้นก็หันไปโบกมือให้กับพวกลูกน้อง พูดเสียงเบาว่า "รีบไปเร็ว!"

กลุ่มคนนับร้อยหายไปจนหมดจดอย่างรวดเร็ว

เฉินโม่มองไปทางที่ไช่เหวินหย่าจากไป แววตาลึกซึ้ง เหมือนดั่งว่าสามารถมองทะลุปรุโปร่งผ่านส่งของทุกอย่างเห็นไปจนถึงสุดขอบ