บทที่ 617

"สวัสดีครับ ผมเป็นนักข่าวจากหนังสือพิมพ์อู่โจว รบกวนถามว่านักเรียนที่ชื่อเฉินโม่อยู่ไหมครับ?" นักข่าวมองผู้อำนวยการและเอ่ยถาม

ผู้อำนวยการเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม แล้วทักทายอย่างอบอุ่นทันที "ใช่ครับ เฉินโม่อยู่ที่นี่ ผมเป็นผู้อำนวยการของที่นี่ ถ้าต้องการสัมภาษณ์ ผมสามารถให้ความร่วมมือ....."

"ก่อนที่ผู้อำนวยการจะกล่าวจบ เขาก็อึ้งอยู่กับที่

"รบกวนถามว่าใครคือเฉินโม่" นักข่าวรีบเข้ามาในห้องเรียนแล้ว แล้วถามนักเรียนในชั้นเรียน

เพื่อนนักเรียนตะลึงกับภาพนี้อีกครั้ง แล้วชี้เฉินโม่ที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่

"เขาก็คือเฉินโม่เหรอ?"

นักข่าวกลุ่มหนึ่งรีบเดินไปล้อมเฉินโม่เอาไว้

"เฉินโม่ ในฐานะที่คุณแชมป์เอ็นทรานซ์ ขอถามว่าคุณมีความรู้สึกอย่างไร?" นักข่าวสาวผมสั้นสวมแว่นตาขอบดำ ยื่นไมโครโฟนไปตรงหน้าเฉินโม่ ด้วยน้ำเสียงที่เกือบเหมือนตะโกน

ความรู้สึก ผมจะสามารถมีความรู้สึกอะไรได้ ผมไม่มีความรู้สึกจริง ๆ! เฉินโม่รู้สึกจำใจ

"เฉินโม่ ขอถามหน่อย คุณกลายเป็นแชมป์เอ็นทรานซ์ทั่วประเทศแล้ว ใครคือคนที่คุณอยากขอบคุณมากที่สุดคะ?" นักข่าวหญิงอีกคนเบียดเข้ามา แล้วตะโกนถามเฉินโม่

ขอบคุณใคร? ขอบคุณพ่อแม่ ขอบคุณครูและโรงเรียน? ผิด! คนที่ควรจะขอบคุณมากที่สุด ควรจะเป็นคนที่ควบคุมชะตากรรมของสิ่งมีชีวิตมากมายที่อยู่ในโลกนี้!

"เฉินโม่ วิธีเรียนปกติของคุณเป็นแบบไหน?" ท้ายที่สุดนักข่าวชายคนหนึ่งเบียดเข้ามาและเอ่ยถาม

วิธีเรียน? สีหน้าของเฉินโม่เคร่งขรึมลงเล็กน้อย สามารถบอกได้ไหมว่าความจริงแล้วผมลาตลอดเทอม...

เมื่อมองนักข่าวที่ถือกล้อง ทำให้เฉินโม่รู้สึกปวดหัว

เขาเพียงแค่ต้องการชดเชยความเสียใจของชาติก่อนเท่านั้น ถึงได้ตั้งใจสอบเอ็นทรานซ์ให้ดีที่สุด แต่กลับละเลยผลที่ตามมาของการกระทำเช่นนั้น

เมื่อเผชิญกับคำถามที่หลากหลายของนักข่าวแล้ว เฉินโม่ไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไร ความจริงแล้วเขาไม่สามารถตอบได้เช่นกัน เพราะเดิมทีการดำรงอยู่ของเขานั้นไม่อิงหลักวิทยาศาสตร์อยู่แล้ว