บทที่ 668

เวลาบ่ายสามโมงกว่า ผู้นำบ้านมู่หรงเค่อออกมาต้อนรับด้วยตนเอง เขาพาคนมารออยู่ที่หน้าประตูใหญ่ ราวกับว่ามาต้อนรับแขกพิเศษ

หลังจากเฉินโม่มาถึงวิลล่าชิงหลงของตระกูลมู่หรงแล้ว เขาเห็นมู่หรงเค่อพามู่หรงยานเอ๋อร์ที่สวมชุดยาวสีชมพู ผมยาวคลุมไหล่ ใบหน้าสวยงามเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ตื่นเต้น แล้วยังมีเหล่าสมาชิกของตระกูลมู่หรงที่ยืนด้วยท่าทางเหมือนมารอนานแล้ว

“เฉินไต้ซือ!” มู่หรงเค่อสวมสูทสีดำอย่างเป็นทางการ ประสานมือทั้งสองข้างเป็นการคำนับ

เฉินโม่พยักหน้าเบา ๆ ถือเป็นการทักทาย เขาไม่ได้มีความรู้สึกดีต่อหรงเค่อ หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้ามู่หรงยานเอ๋อร์แล้ว เขาจะไม่สนใจมู่หรงเค่อ

มู่หรงยานเอ๋อร์เดินมาข้างหน้าอย่างมีความสุข คล้องแขนเฉินโม่อย่างอ่อนโยน เธอบังเอิญสัมผัสแขนของเฉินโม่โดยไม่ตั้งใจ ทำให้เธอรู้สึกเพลิดเพลินกับการสัมผัสนั้น

“เฉินไต้ซือ เชิญเข้าไปข้างในเถอะ!” มู่หรงยานเอ๋อร์ยิ้มอย่างซุกซน ยื่นมือเรียวยาวออกมาเป็นการเชิญ

เฉินโม่ยิ้มบาง ๆ แล้วพูดล้อเล่นที่ไม่เคยเห็นมาก่อนว่า “คุณหนูมู่หรง เชิญ!”

มู่หรงยานเอ๋อร์ยิ้มจนแก้มปริ หยกแขวนที่อยู่บนหน้าอกแกว่งไปมา

มู่หรงเค่อและพ่อบ้านลุงสุ่ยมองภาพนี้ ด้วยสีหน้าตื่นเต้นเล็กน้อย

ลุงสุ่ยกล่าวเบา ๆ ว่า “โชคดีที่มีคุณหนูยานเอ๋อร์ มิเช่นนั้นพวกเราไม่เพียงแค่ไม่มีวาสนากับคนใหญ่คนโตเท่านั้น แล้วยังไปล่วงเกินเขาอีกด้วย!”

มู่หรงเค่อเม้มปากและถอนหายใจด้วยความจำใจ “ใครจะคิดว่านักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งจะกลายเป็นเฉินไต้ซือ ต้องขอบคุณความยึดมั่นถือมั่นของยานเอ๋อร์ ถ้าเธอเชื่อฟังผม แล้วตีตัวออกห่างจากเฉินไต้ซือ เกรงตระกูลมู่หรงคงจะไม่มีวันฟื้นได้ตลอดไป”

“ชะตาชีวิตถูกกำหนดไว้แล้ว บางทีนี่อาจเป็นความโชคของตระกูลมู่หรง!” สายตาของลุงสุ่ยคลุมเครือเล็กน้อย และน้ำเสียงมีความตื่นเต้นเล็กน้อย

“ตอนนี้พวกเราจำเป็นต้องเดินตามพวกเขาไปหรือไม่?” ลุงสุ่ยหยุดคิดและถามเบา ๆ

มู่หรงเค่อมองท่าทางที่สนิทสนมของเฉินโม่กับมู่หรงยานเอ๋อร์แล้ว กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ไม่ต้อง ให้พื้นที่ส่วนตัวแก่หนุ่มสาวสองคนก่อน และยานเอ๋อร์ก็ไม่รู้เรื่องที่พวกเรากำลังจะทำ อย่าให้เธอคิดว่าพวกเราตั้งใจหลอกใช้เธอ”