บทที่ 677

บนเวที นักมวยฝ่ายดำและฝ่ายแดง กำลังต่อสู้กันครั้งสุดท้าย

มู่หรงยานเอ๋อร์รู้สึกสงสัยเล็กน้อย เธอเอนตัวไปอยู่ข้างหูเฉินโม่ มีกลิ่นกายที่หอมเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาว และถามเบา ๆว่า “เฉินโม่ นายคิดว่าพวกเขาสองคน ใครจะเป็นฝ่ายชนะ?”

เฉินโม่เหลือบมองเวที แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองฉีหมิงซานด้วยสายตาหยอกล้อ

มู่หรงยานเอ๋อร์เข้าใจทันที เธอยกมุมปากขึ้นด้วยความเจ้าเล่ห์ แล้วมองฉีหมิงซานด้วยรอยยิ้มที่รู้สึกมีความสุขกับความโชคร้ายของคนอื่น

ฉีเยว่หยูเห็นพฤติกรรมแปลก ๆ ของเฉินโม่กับมู่หรงยานเอ๋อร์ แต่เธอไม่สามารถเดาปริศนาของเฉินโม่กับมู่หรงยานเอ๋อร์ได้ เธอรู้สึกว่าคราวนี้พี่ชายอาจเป็นฝ่ายแพ้

หลังจากผ่านไปหลายนาที นักมวยฝ่ายดำชกไปที่หน้าของนักมวยฝ่ายแดง ทำให้นักมวยฝ่ายแดงล้มลงบนพื้นและไม่สามารถลุกขึ้นได้

ผู้ชมที่อยู่ด้านล่างเวที ที่เดิมพันว่าฝ่ายแดงจะเป็นฝ่ายชนะ พวกเขาตะโกนเรียกนักมวยฝ่ายแดงทันที “ลุกขึ้น ลุกขึ้น!”

ผู้ตัดสินวิ่งไปนั่งอยู่ข้างนักมวยฝ่ายแดง และเริ่มตะโกนเสียงดังว่า “หนึ่ง สอง สาม.....”

ผู้ชมส่งเสียงโห่ร้องหนักยิ่งขึ้นไปอีก แต่สีหน้าของหวางเส้าหยู่ที่เดิมพันว่าฝ่ายแดงชนะยังคงราบเรียบ และไม่มีความกังวลใด ๆ บางทีเงินเดิมพันหนึ่งแสนสำหรับเขาแล้ว อาจเป็นแค่เศษเงินเท่านั้น

ฉีหมิงซานมองหวางเส้าหยู่ด้วยความเย่อหยิ่ง และกล่าวด้วยความลำพองใจว่า “คุณชายหวาง ต้องขอโทษด้วย เกรงว่าเกมนี้ผมจะเป็นฝ่ายชนะคุณอีกแล้ว!”

หวางเส้าหยู่กล่าวเยาะเย้ย “มันยังไม่แน่ เพราะมันยังไม่จบเกม?”

อาจเป็นเสียงเชียร์ของผู้ชม ที่ทำให้นักมวยฝ่ายแดงเกิดความฮึกเหิม ขณะที่ผู้ตัดสินนับถึงเจ็ด นักมวยฝ่ายแดงก็ลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล

ทันใดนั้น คนที่เดิมพันว่าเขาเป็นฝ่ายชนะก็ตะโกนด้วยความดีใจ

ฉีหมิงซานด่าอยู่ในใจ แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น จึงทำได้เพียงดูการแข่งขันต่อไป