บทที่ 697

ลุงสุ่ยหันกลับมามองมู่หรงเค่อด้วยความประหลาดใจ ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ หันหลังแล้วเดินกลับมา

อย่างไรก็ตาม ดวงตาของลุงสุ่ยเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

ที่มุมห้องโถง ตอนแรกชายหนุ่มยืนขึ้นแล้ว แต่เขานั่งลงอย่างช้า ๆ อีกครั้ง และมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ริมฝีปาก มองซุนบาเทียนที่กำลังโอ้อวดอยู่บนเวที แล้วเจตนาฆ่าก็ปรากฏอยู่ในดวงตาของเขาเล็กน้อย

หวงเจิ้นหลงหัวเราะด้วยความลำพองใจ “มู่หรงเค่อ คุณสามารถสละสิทธิ์นัดนี้ได้ แต่นัดต่อไปล่ะ? คุณคิดจะสละสิทธิ์ด้วยเหรอ?”

สำหรับงานพันธมิตรสี่ฝ่ายแล้ว แต่ละฝ่ายมีโอกาสต่อสู้สามครั้ง และต้องต่อสู้ให้จบสิ้น เพราะนี่เป็นกฎบังคับ

ถึงแม้ว่ามู่หรงเค่อจะแพ้ติดต่อกันสองนัด แต่ยังต้องต่อสู้อีกหนึ่งนัด

มู่หรงเค่อเพิกเฉยต่อการยั่วยุของหวงเจิ้นหลง และกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “บอกมาเถอะว่าคุณต้องการอะไร?”

หวงเจิ้นหลงหัวเราะเยาะ ทันใดนั้นเขาก็กล่าวด้วยสีหน้าชั่วร้ายว่า “ผมต้องการเจียงหนานของคุณครึ่งหนึ่ง!”

“อะไรน่ะ!”

กู้เฟิงผู้ทรงอิทธิพลเจียงเป่ยแห่ง กับเสิ่นฉีเซิ่งผู้ทรงอิทธิพลแห่งไห่ซี จ้องหวงเจิ้นหลงด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจ

เจียงหนานครึ่งหนึ่ง หวงเจิ้นหลงช่างโลภมากจริง ๆ!

นี่ไม่ใช่การแก้ปัญหาและข้อพิพาทอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นการสะเทือนรากฐานของตระกูลมู่หรง!

นี่เท่ากับการประกาศสงครามกับตระกูลมู่หรงแล้ว!

คนที่มาชมเพื่อความสนุกต่างเริ่มสนทนากัน ทำให้ห้องโถงเต็มไปด้วยเสียงสนทนา และคนส่วนใหญ่ต่างบอกว่าหวงเจิ้นหลงโลภมากเกินไปแล้ว

มู่หรงเค่อโกรธจนหน้าแดงก่ำ เขาชี้ไปที่หวงเจิ้นหลงและตะโกนด้วยความโมโหว่า “หวงเจิ้นหลง อย่ารังแกคนมากเกินไป!”

หวงเจิ้นหลงพ่นลมออกมาอย่างเย็นชาและไม่ยอมลดราวาศอก “ผมจะรังแกคุณ แล้วคุณจะสามารถทำอะไรผมได้?”