บทที่ 715

เสิ่นเจี้ยนเหวินยืนอยู่บนเวที มองเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ด้านล่าง แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “สวัสดีทุกคน ผมชื่อเสิ่นเจี้ยนเหวิน ผมรู้สึกมีความสุขมากที่ได้ใช้เวลาสี่ปีในมหาวิทยาลัยร่วมกับทุกคน.....”

เสิ่นเจี้ยนเหวินกล่าวตามมารยาท น้ำเสียงไม่มีความเย่อหยิ่งของคุณชายตระกูลเสิ่นแม้แต่น้อย และเขาได้รับเสียงปรบมือจากเพื่อนร่วมชั้นมากมาย

เฉินโม่เห็นว่าแม้แต่เล่หรูหั่วก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือให้เขา เฉินโม่รู้จักนิสัยชาติก่อนของเล่หรูหั่วเป็นอย่างดี คนทั้งมหาวิทยาลัยที่อยู่ในสายตาของเธอนั้นมีไม่เกินห้าคน และการที่เธอสามารถปรบมือให้เสิ่นเจี้ยนเหวินได้ แสดงให้เห็นว่าคำพูดของเสิ่นเจี้ยนเหวินมีระดับจริง ๆ

หลังจากกล่าวตามมารยาทจบแล้ว เสียงของเสิ่นเจี้ยนเหวินก็ดังขึ้นทันที “การพบปะแลกเปลี่ยนวันนี้ ทุกคนสามารถดื่มกินและสนุกได้อย่างเต็มที่ ผมเป็นเจ้ามือเลี้ยงเอง!”

“คุณชายเสิ่นน่าเกรงขามมาก!”

ประโยคนี้ ทำให้เพื่อนร่วมชั้นตื่นเต้นจนถึงขีดสุด

เจี่ยจวินเซี่ยยิ้มเล็กน้อย “คุณชายเสิ่นคนนี้ค่อนข้างจะรู้จักซื้อใจคน”

หลังจากเสิ่นเจี้ยนเหวินกล่าวจบ เขาก็เดินลงมาจากเวที ยกแก้วเหล้าคารวะไปรอบ ๆ เพื่อนร่วมชั้นสองคนที่ต้องการผูกมิตรกับเสิ่นเจี้ยนเหวิน เดินตามหลังเสิ่นเจี้ยนเหวิน และเต็มไปที่จะเป็นตัวเสริมให้เสิ่นเจี้ยนเหวินโดดเด่น

หลังจากเดินไปสองโต๊ะแล้ว สายตาของเสิ่นเจี้ยนเหวินหยุดอยู่ที่ร่างของผู้หญิงที่สวมชุดสีแดง

เขามองเล่หรูหั่วที่กำลังสนทนากับเจียงเสวี่ยที่เป็นเพื่อนสนิท สายตาของเสิ่นเจี้ยนเหวินประกายด้วยความร้อนที่ไม่สามารถสังเกตเห็นได้ จากนั้นก็หายไปทันที แสดงให้เห็นว่าความสามารถในการควบคุมตนเองของเสิ่นเจี้ยนเหวินเยี่ยมมาก

จี๋ต๋าจิ่วตูจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเสิ่นเจี้ยนเหวิน เมื่อเห็นสายตาของเสิ่นเจี้ยนเหวินที่มองเล่หรูหั่วแล้ว ใบหน้าอ้วนของจี๋ต๋าจิ่วตูก็แสดงรอยยิ้มที่น่ากลัว “ในที่สุดก็หางโผล่จะเปิดแล้ว!”

ห่าวเจี้ยนเอนตัวไปอยู่ข้างหูของจี๋ต๋าจิ่วตูอย่างเงียบ ๆ อีกครั้งและกล่าวเบา ๆ “ไอ้อ้วน ดูเหมือนว่าเรื่องนี้มันจะไม่เกี่ยวอะไรกับนายเลย!”

จี๋ต๋าจิ่วตูด่าด้วยความโมโหว่า “ห่าวเจี้ยน นายมานี่เลย ฉันรับรองว่าจะไม่ตีนายตาย!”

ห่าวเจี้ยนกลอกตา “ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้น!”