บทที่ 722

คราวนี้ แม้แต่เสิ่นเจี้ยนเหวินก็ยังรู้สึกสับสนเล็กน้อย รอยยิ้มมั่นใจบนหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอึดอัดทันที

มือของเจียงเสวี่ยที่อยู่ใต้โต๊ะสัมผัสเล่หรูหั่วเบา ๆ และขยิบตาให้เล่หรูหั่ว แต่ดูเหมือนว่าเล่หรูหั่วจะมองไม่เห็น และไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย

ผู้ชายสองคนที่อยู่ข้างหลังเสิ่นเจี้ยนเหวินอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกเสิ่นเจี้ยนเหวินหยุดเอาไว้

เสิ่นเจี้ยนเหวินมองเล่หรูหั่ว เขายังคงแสดงความเป็นสุภาพบุรุษและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เล่หรูหั่ว ทำไมคุณถึงลำเอียง? ผมเจี้ยนเหวินทำอะไรผิดหรือเปล่า? ”

เล่หรูหั่วส่ายศีรษะเบา ๆ “ไม่! เพียงแต่ฉันไม่อยากจะนั่งกับคุณเท่านั้น”

เล่หรูหั่วมองเสิ่นเจี้ยนเหวินอย่างไม่เกรงกลัว “ฉันคิดว่าฉันมีสิทธิ์นั้น!”

ในที่สุด รอยยิ้มของเสิ่นเจี้ยนเหวินก็หายไป เขามองเล่หรูหั่วด้วยสายตาเย็นชาเล็กน้อย และเขาสามารถเห็นร่องรอยความรังเกียจอยู่ในดวงตาของเล่หรูหั่ว ซึ่งทำให้คุณชายเสิ่นที่จองหองตลอดมารู้สึกสะเทือนใจ

เสิ่นเจี้ยนเหวินรู้สึกโกรธมาก แต่เขาไม่ได้โกรธเล่หรูหั่ว ความโกรธจากการปฏิบัติไม่เป็นธรรมที่เขาได้รับจากเล่หรูหั่วทั้งหมดถูกย้ายไปที่เฉินโม่ เขาคิดว่าเป็นเพราะเฉินโม่มาก่อน จนทำให้หัวใจของเล่หรูหั่วไม่มีที่ว่างสำหรับผู้ชายคนอื่นอีก

เดิมทีเขาควรจะเป็นคนแรกที่นั่งอยู่ข้างเล่หรูหั่ว แต่เฉินโม่แย่งที่นั่งของเขาไป

เฉินโม่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย นี่ก็คือเล่หรูหั่ว หากเธอไม่ชอบ เธอก็จะปฏิเสธทันที ไม่เคยอืดอาดยืดยาด ไม่เคยคำนึงถึงฐานะครอบครัวและสถานะตัวตน

ปฏิเสธเพราะไม่ชอบ มันง่าย ๆ แบบนี้แหละ

ผู้ชายสองคนที่อยู่ข้างหลังเสิ่นเจี้ยนเหวินอดไม่ได้ที่จะพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา หนึ่งในนั้นกล่าวด้วยความเย่อหยิ่งว่า “คุณชายเสิ่นเป็นคนเหมาห้องนี้ คุณชายเสิ่นสามารถนั่งได้ทุกที่ตามต้องการ!”

ส่วนอีกคนกล่าวเยาะเย้ยว่า “การที่คุณชายเสิ่นนั่งกับพวกคุณ ถือเป็นเกียรติของพวกคุณแล้ว!”

คราวนี้ เสิ่นเจี้ยนเหวินไม่ได้ขัดขวาง แต่รอการตอบสนองของเล่หรูหั่วด้วยรอยยิ้ม