บทที่ 724

“นี่มันอะไรกันแน่?” จี๋ต๋าจิ่วตูรู้สึกอึ้งเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเมื่อสักครู่พวกเขาเกือบจะทะเลาะวิวาทกันแล้ว ทำไมตอนนี้บอกว่านั่งลงก็นั่งลงทันที?

ตอนนี้ มีเพียงจี๋ต๋าจิ่วตูยืนอยู่คนเดียวเท่านั้น ซึ่งทำให้เขากลายเป็นจุดเด่น

เนื่องจากเป็นเพราะเล่หรูหั่ว ทำให้พวกเขาไม่สามารถยั่วยุเฉินโม่ได้ แต่สำหรับคนอื่นแล้ว พวกเขาไม่เกรงใจอย่างแน่นอน

ผู้ชายสองคนนั้นเดินไปหาจี๋ต๋าจิ่วตูด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

จี๋ต๋าจิ่วตูรีบนั่งลงและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ฮ่า ๆ สวัสดีครับ!”

แต่สองคนนั้นไม่เล่นด้วย หนึ่งในนั้นกล่าวเย้ยหยันว่า “เมื่อสักครู่นายตะโกนว่าจะไปไม่ใช่เหรอ? แล้วนั่งลงอีกทำไม?”

สีหน้าของอีกคนเต็มไปด้วยความเหยียดหยามเช่นกัน เขาเอามือกอดอก มองเยาะเย้ยจี๋ต๋าจิ่วตูด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

จี๋ต๋าจิ่วตูหันไปขอความช่วยเหลือจากห่าวเจี้ยน... เฮ้อ ห่าวเจี้ยนล่ะ? อ้อ เขาไปเข้าห้องน้ำ

จี๋ต๋าจิ่วตูหันไปมองเหวินถิงอี้อีกครั้ง แต่เหวินถิงอี้แกล้งหลับ

สุดท้าย จี๋ต๋าจิ่วตูทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากเจี่ยจวินซื่อ

เพียงแต่เจี่ยจวินซื่อกำลังจิบไวน์แดงอย่างสบาย ๆ และไม่คิดที่จะช่วยเขา

จี๋ต๋าจิ่วตูรู้สึกหมดหวังและด่าอยู่ในใจ “พวกนายล้วนเป็นคนแล้งน้ำใจ คราวนี้ถือเสียว่าฉันโชคร้ายแล้วกัน!”

“ฮ่า ๆ พวกนายสองคน เมื่อสักครู่ฉันแค่พูดเล่นเท่านั้น ฮ่า ๆ เหมือนที่คุณชายเสิ่นพูดเล่น พวกนายอย่าถือเป็นเรื่องจริงจังเลย!” จี๋ต๋าจิ่วตูหัวเราะ

“ฮึ่ม นายเป็นตัวอะไร คู่ควรที่จะเปรียบเทียบกับคุณชายเสิ่นเหรอ?” เมื่อพวกเขาเห็นว่าจี๋ต๋าจิ่วตูเกรงกลัว หนึ่งในนั้นก็ดูหมิ่นเขาอย่างรุนแรง