บทที่ 725

จี๋ต๋าจิ่วตูเหลือบมองพวกเขา กล่าวกับห่าวเจี้ยนว่า “สามต่อหก พวกนายกลัวไหม?”

ห่าวเจี้ยนพยักหน้าอย่างหนักแน่น “กลัว!”

จี๋ต๋าจิ่วตูเซจนเกือบจะล้ม

“แต่ ยังไงก็ต้องสู้!” ห่าวเจี้ยนกล่าวอีกครั้ง

จี๋ต๋าจิ่วตูตบไหล่ห่าวเจี้ยนเบา ๆ เป็นการปลอบ และกล่าวด้วยความจำใจ “คราวหน้าอย่าลืมพูดให้จบประโยค”

“ไม่ใช่สามคน แต่เป็นสี่คน พวกนายจะทิ้งฉันเหรอ? พวกนายไม่คำนึงถึงความรู้สึกของฉันเลย?” น้ำเสียงที่ขี้เกียจดังขึ้น จากนั้นเจี่ยจวินซื่อก็ยืนขึ้น

“สี่ต่อหก อาจไม่แพ้ก็ได้!” จี๋ต๋าจิ่วตูมองหกคนที่อยู่ตรงข้ามด้วยสีหน้ายั่วยุ

เพื่อนนักศึกษาคนอื่น ๆ รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย “พวกเขากำลังจะต่อสู้กันแล้ว? มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว! แต่พวกเขามาจากไหน? ดูแล้วเก่งใช่ย่อย!”

“พวกเขาเป็นคนของหอพักห้อง 306 แต่พวกเขาไม่ได้มาจากที่เดียวกัน ดูเหมือนเพิ่งเจอกันวันนี้ ตอนช่วงกลางวันฉันเห็นพวกเขาที่ร้านอาหารเล็ก ๆ ข้างนอก”

“ไม่ได้มาจากที่เดียวกันเหรอ? รู้จักกันแค่วันเดียวก็สามัคคีขนาดนี้แล้ว ช่างมีน้ำใจจริง ๆ!”

ผู้ชายหกคนที่อยู่ตรงข้าม มองจี๋ต๋าจิ่วตูด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย

หนึ่งในนั้นกล่าวว่า “ใครบอกพวกนายว่าหกต่อสี่ อย่างน้อยต้องสิบต่อสี่”

หลังจากกล่าวจบ เขาโบกมือไปยังทิศทางหนึ่ง จากนั้นมีผู้ชายเดินเข้ามาอีกสี่คน

“สิบต่อสี่!” สีหน้าของพวกจี๋ต๋าจิ่วตูทั้งสี่คนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ถ้าหกต่อสี่ พวกเขาสามารถสู้ตายได้ แต่สิบต่อสี่ พวกเขาไม่มีโอกาสชนะ

“กลัวอะไร? สู้ตาย อย่างมากที่สุดแค่ถูกทุบตีเท่านั้น!” จี๋ต๋าจิ่วตูเตรียมพร้อมสู้

เสิ่นเจี้ยนเหวินที่อยู่ข้างเล่หรูหั่วเหลือบมองเฉินโม่ และกล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “ดูเหมือนว่าเพื่อนของนายกำลังมีปัญหา นายไม่คิดที่จะไปช่วยพวกเขาเหรอ?”

เฉินโม่ไม่พูดอะไร เพราะคนเหล่านี้เป็นเพียงคนธรรมดา มันไม่คุ้มที่เขาจะลงมือ