บทที่ 744

นักศึกษาคนอื่น ๆ มองเฉินโม่ด้วยความกังวล พวกเขามองออกว่าตอนนี้หลี่ชิงหยีโมโหแล้ว

เพียงแต่เฉินโม่ยังคงจิบน้ำอย่างสบาย ๆ ไม่มองหลี่ชิงหยีเสียด้วยซ้ำ

“นาย....” สีหน้าของหลี่ชิงหยีแดงก่ำ เธอชี้เฉินโม่และพยายามหาข้ออ้างที่จะสั่งสอนเฉินโม่ และเธอไม่สามารถหาเหตุผลที่จะตำหนิเฉินโม่ได้

เธอพูดคำว่านายตั้งนาน แต่ไม่สามารถพูดประโยคหลังจากนั้นออกมาได้

แต่สำหรับคนอื่นแล้ว ท่าทางของหลี่ชิงหยีเช่นนี้ เหมือนกับว่าเธอโกรธจนเลอะเลือน และโกรธจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

จี๋ต๋าจิ่วตูเหลือบมองหลี่ชิงหยี รู้สึกกังวลว่าผู้หญิงขี้เหร่คนนี้จะหายใจไม่ออก แล้วก็ตายไปแบบนี้

“ฉันทำเอง ฉันจะยกเก้าอี้แทนเฉินโม่เอง!” จี๋ต๋าจิ่วตูยอมประนีประนอมแล้ว เพราะเขารู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องล่วงเกินผู้หญิงเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็นผู้หญิงที่ขี้เหร่อีกด้วย

เฉินโม่มองจี๋ต๋าจิ่วตู แต่ไม่พูดอะไร

เมื่อเห็นว่าจี๋ต๋าจิ่วตูยอมอ่อนข้อแล้ว สีหน้าของหลี่ชิงหยีดีขึ้นเล็กน้อย เธอจ้องเฉินโม่ด้วยสายตาดุดัน และไม่สนใจเฉินโม่อีกต่อไป

ความจริงแล้วเธอรู้ว่าถ้าเฉินโม่ไม่ให้ความร่วมมือ เธอก็ไม่สามารถทำอะไรเฉินโม่ได้

เวลาหนึ่งทุ่ม งานเลี้ยงต้อนรับเริ่มอย่างเป็นทางการ

งานเลี้ยงต้อนรับคราวนี้ เป็นการแสดงของรุ่นพี่ปีสองถึงปีสี่ เพื่อต้อนรับรุ่นน้องที่เข้ามาใหม่ แต่ก็มีการคัดเลือกน้องใหม่ปีหนึ่งที่เป็นบุคคลพิเศษหลายคน เพื่อเป็นตัวแทนขึ้นไปแสดงบนเวที

รุ่นพี่ปีสองถึงปีสี่ที่ได้รับเลือกให้ขึ้นไปแสดงบนเวที ล้วนเป็นคนที่โดดเด่นของแต่ละห้อง และน้องใหม่ที่ได้รับการคัดเลือกก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน

อย่างน้อยที่สุด เสิ่นเจี้ยนเหวินที่สถานะไม่ธรรมดา ก็ยังไม่มีคุณสมบัติที่จะได้รับการคัดเลือก