บทที่ 779

มู่หรงยานเอ๋อร์แลบลิ้นใส่ชายแปลกประหลาดที่มีงูห้อยอยู่บนคอ “ฮึ่ม ฝันไปเถอะ ฉันไม่อยากเป็นเมียลูกชายของคุณหรอก!”

ชายแปลกประหลาดหัวเราะ “น่าสนใจ นึกไม่ถึงว่าเธอจะไม่กลัวผม! หลังจากฆ่าเจ้าเด็กคนนี้แล้ว ผมจะจับเธอไปอย่างแน่นอน”

หลังจากกล่าวจบ เขาหันไปพูดกับเพื่อนสองคนว่า “มาคุยกันก่อน พวกคุณห้ามแย่งกับผมน่ะ!”

ชายชาวตะวันออกกล่าวเยาะเย้ยว่า “โมอาด หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว รีบฆ่าเขาโดยเร็ว คุณลืมสายลับที่น่ารำคาญของหัวเซี่ยพวกนั้นแล้วเหรอ?”

“โอ้ ถูกต้อง ทำภารกิจให้เสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”

เฉินโม่มองพวกเขาด้วยความเย็นชา สุดท้ายสายตาของเขาจ้องชายที่สวมชุดยาวและถือหนังสือโบราณอยู่ในมือ “เมื่อสักครู่แกเป็นคนปล่อยวิชาดินหลวงออกมาใช่ไหม?”

ชายคนนั้นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “แกรู้จักวิชาอาคมด้วยเหรอ? หรือว่าแกอยู่ในสายวิชาอาคมด้วย?”

เฉินโม่ยิ้มด้วยความเหยียดหยาม “วิชาแกก็คู่ควรที่จะถูกเรียกว่าวิชาอาคมด้วยเหรอ? สำหรับฉันแล้วมันเป็นเพียงของเล่นของเด็กเท่านั้น”

“ฮ่า ๆ ตาเฒ่าเฮ่อ เขาบอกว่าวิชาอาคมของคุณเป็นของเล่นของเด็กเท่านั้น ผมคิดว่าคุณควรกลับไปฝึกอีกสักสิบปีแล้วค่อยออกมา เพื่อจะได้ไม่อับอายขายหน้า!” โมอาดที่เล่นกับงูหัวเราะเยาะเสียงดัง

เฮ่อไต้ซือกล่าวด้วยความโมโหว่า “เจ้าหนู แกกล้าดูถูกวิชาอาคมของฉัน! ฉันจะฆ่าแก!”

หลังจากกล่าวจบ เฮ่อไต้ซือชี้กระบี่ไปบนหนังสือโบราณ

“หุ่นเชิดหิน!”

เสียงดังสนั่น พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มีมนุษย์หินยักษ์ปีนออกมาจากดินหกตัว

อาคมของบุคคลนี้คล้ายกับคนที่เฉินโม่ฆ่าตายในสุสานราชินีจิงเจวี๋ย แต่ดูเหมือนว่าเขาจะแข็งแกร่งกว่าบุคคลนั้น

และดูเหมือนหนังสือโบราณที่อยู่ในมือของเขานั้นทรงพลังกว่า 《หนังสือตี้คุน》 ของบุคคลนั้น

โมอาดตะโกนด้วยสีหน้าหยอกล้อว่า “ตาเฒ่าเฮ่อโกรธแล้ว ฮ่า ๆ เรียกหุ่นเชิดออกมาทีเดียวหกตัว เจ้าหนู คราวนี้แกแย่แน่นอน!”