บทที่ 792

ด้วยเสียงสนั่น หัตถ์โลหิตล่าชีวิตถูกกระแทกจนกระเด็นออกไป

“เจ้าหนู แกค้นพบฉันได้อย่างไร?” น้ำเสียงของเขาแปลกใจเล็กน้อย

เฉินโม่กล่าวเบา ๆ “ของพวกนี้ไม่มีผลกับฉันหรอก ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ง บอกชื่อผู้ว่าจ้างออกมา ฉันสามารถให้แกตายแบบไม่ทรมานได้!”

“ฮ่า ๆ น่าขำจริง ๆ! แกอย่ามาหลอกฉัน แกแค่บังเอิญเจอฉันเท่านั้น แต่กลับบอกว่าอาณาจักรสีเลือดของฉันไม่มีประโยชน์! ถ้าต่อไปแกสามารถหาฉันเจอ ฉันก็จะบอกแกว่าใครเป็นผู้ว่าจ้าง!” หัตถ์โลหิตล่าชีวิตมั่นใจในอาณาจักรสีเลือดของตนเองมาก และไม่เชื่อคำพูดของเฉินโม่

“ดื้อรั้นจริง ๆ!” เฉินโม่พ่นลมออกมาอย่างเย็นชา เขาขยับร่างกาย และปล่อยพลังหมัดไปที่ด้านซ้ายอีกครั้ง

“เป็นไปไม่ได้หรอก!”

คราวนี้ หัตถ์โลหิตล่าชีวิตเตรียมพร้อมแล้ว เขาสามารถหลบเลี่ยงหมัดของเฉินโม่ได้

“เจ้าหนู ดูเหมือนว่าแกจะสามารถทำลายอาณาจักรสีเลือดของฉันได้จริง ๆ เอาล่ะ พวกเรามาต่อสู้กันอย่างตรงไปตรงมาเถอะ!”

หลังจากกล่าวจบ หมอกสีเลือดในถ้ำก็หายไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นร่างของคนสามคน

ชายชราที่ปลอมตัวเป็นโลหิตล่าชีวิต มองเฉินโม่ด้วยสีหน้าหวาดกลัว เขานึกไม่ว่าชายหนุ่มคนนี้จะสามารถทำลายอาณาจักรสีเลือด ที่มีชื่อเสียงมานานหลายสิบปีของหัตถ์โลหิตล่าชีวิตได้!

เฉินโม่มองหัตถ์โลหิตล่าชีวิต และกล่าวด้วยความรังเกียจว่า “อาณาจักรที่แท้จริง สามารถสร้างอาณาจักรของตัวเองได้ และกลายเป็นเจ้าแห่งอาณาจักร และครอบครองทุกสิ่ง!”

“แต่ของแกมันเป็นแค่หมอกที่ปิดกั้นสายตาของผู้คนเท่านั้น ยังกล้าเรียกว่าอาณาจักรอีก? แกมันเป็นกบในกะลาจริง ๆ!”

เคล็ดวิชาที่หัตถ์โลหิตล่าชีวิตภาคภูมิใจที่สุด ถูกเฉินโม่ดูหมิ่นจนไร้ค่า ซึ่งทำให้เขารู้สึกอับอายและโกรธทันที “เจ้าหนู ฉันจะสับแกเป็นหมื่นชิ้น”

“หัตถ์โลหิตชูร่าของฉัน ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่แกคิด! นอกจากอาณาจักรสีเลือดแล้ว ฉันจะทำให้แกได้เห็นพลังโจมตีที่ทรงพลังของมัน!”

หัตถ์โลหิตล่าชีวิตปล่อยหมอกสีเลือดวงกลมออกมาจากร่างกายอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ดูดพลังของหมอกวงกลมเข้าไปในปากทันที

ร่างกายของหัตถ์โลหิตล่าชีวิตขยายกลายเป็นวงกลม และดวงตาก็เปลี่ยนเป็นเลือด