บทที่ 843

หยุนเทียนหลิงมองเฉินโม่ ความโกรธแค้นที่อยู่บนใบหน้าเปลี่ยนเป็นความตกใจ

เขาดูถูกเฉินโม่เสมอมา ถึงแม้ว่าเฉินโม่จะสามารถเอาชนะปรมาจารย์ได้ด้วยหมัดเดียว และทำให้ขาของเขาหัก แต่เขายังคงดูถูกเฉินโม่

เขารู้สึกว่าเฉินโม่แค่ตัวคนเดียว ถึงแม้ว่าเขาจะแข็งแกร่ง แต่จะสามารถทำอะไรได้? เมื่อเทียบกับตระกูลหยุนซึ่งเป็นตระกูลใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังเขาแล้ว เฉินโม่เป็นแค่เพียงคนที่ไม่มีใครสนับสนุน

แต่ตอนนี้ เฉินโม่กลายเป็นอาจารย์ของคนที่ควบคุมหอการค้าโม่เจีย บางทีเขาอาจเป็นคนที่ควบคุมหอการค้าโม่เจียที่แท้จริง

เขามีหอการค้าโม่เจียที่สามารถทำให้ตระกูลหยุน ตระกูลเล่ และแม้แต่ตระกูลทั้งหมดของเมืองจงไห่ร่วมมือกันต่อต้าน ตอนแรกเฉินโม่ที่ไม่มีคนสนับสนุน แต่แค่ชั่วพริบตาเดียวเขาก็กลายเป็นคนที่ยืนอยู่บนยอดพีระมิด และมีฐานที่มั่นคง

“เป็นไปได้ยังไง? เป็นไปได้ยังไง? เขาเป็นอาจารย์ของปรมาจารย์แดนคุ้มกายได้อย่างไร!” หยุนเทียนหลิงกำลังจะสติแตก หอการค้าโม่เจียสามารถต่อต้านทั้งเมืองจงไห่ได้ ตอนนี้ถึงแม้ว่าสมาชิกทุกคนของตระกูลหยุนจะร่วมมือกัน ก็ไม่สามารถแก้แค้นเขาได้

“ไม่ ไม่จริง ไม่ใช่เรื่องจริงอย่างแน่นอน!” หยุนเทียนหลิงบังคับตัวเองไม่ให้เชื่อ มิเช่นนั้นเขากลัวว่าตนเองจะสติแตกจริง ๆ

หยุนซานสามารถรับรู้ได้ถึงความสิ้นหวังจากร่างกายของหยุนเทียนหลิง หยุนซานเข้าใจดี นั่นเป็นเพราะหยุนเทียนหลิงที่ไม่สามารถยอมรับความจริงที่อยู่ตรงหน้าได้ และรู้สึกสะเทือนใจ

“ฮึ่ม ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นอาจารย์ของนักพรตเฉิน แต่แล้วไงล่ะ? ใช่ว่าเขาจะแข็งแกร่งกว่านักพรตเฉิน พวกเราตระกูลหยุนไม่ต้องกลัวเขา!”

“ถูกต้อง ดูแล้วเจ้าเด็กคนนี้อายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปีเท่านั้น ถึงแม้ว่าเขาจะเริ่มฝึกบู๊ตั้งแต่เกิด แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเหนือกว่าปรมาจารย์แดนคุ้มกาย พวกเราไม่ต้องกลัวเขา!” หยุนหยานกล่าวเช่นกัน

หยุนเทียนหลิงถึงได้กลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง และมองเฉินโม่ด้วยสีหน้าดุร้าย “คุณพ่อพูดถูก ถึงแม้ว่าแกจะเป็นอาจารย์ของนักพรตเฉิน ก็ไม่ได้หมายความว่าแกจะแข็งแกร่งกว่านักพรตเฉิน ฉันสามารถแก้แค้นแกได้อย่างแน่นอน!”

เฉินโม่มองเฉินซงจื่อที่โค้งตัวด้วยสีหน้าราบเรียบ ดูเหมือนอาจารย์ที่กำลังอบรมสั่งสอนนักเรียนอยู่

“เคล็ดวิชาของตระกูลหยุนนั้นไม่ธรรมดา ถึงนายจะพ่ายแพ้ให้กับเขาแต่มันก็ไม่สำคัญ ยิ่งไปกว่านั้นเวลาในการฝึกของเขายาวนานกว่าคุณมาก ถ้าให้เวลาพวกนายฝึกเท่ากัน นายณจะสามารถฆ่าเขาเหมือนฆ่าไก่ตัวหนึ่ง!”

น้ำเสียงของเฉินโม่ราบเรียบ แต่สิ่งที่เขาพูดทำให้ทุกคนตกตะลึง และรู้สึกว่าเขาจองหองถึงขีดสุด