บทที่ 842

มีรอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏอยู่ที่มุมปากของหยุนคงและหยุนซานเช่นกัน พวกเขาเฝ้ามองปฏิกิริยาของเฉินซงจื่ออย่างเงียบ ๆ

สีหน้าของเล่หรูหั่วเต็มไปด้วยความกังวล และกล่าวขัดขวางอีกครั้งว่า “เฉินโม่ นายอย่าก่อความวุ่นวายอีกเลย ฉันเคยบอกนายแล้วว่าอย่ามายุ่งเรื่องของฉัน ทำไมนายถึงฟังไม่เข้าใจ!”

“นายรีบออกไปจากที่นี่เถอะ คราวที่แล้วฉันเคยบอกนายแล้วว่าต่อไปพวกเราจะกลายเป็นคนแปลกหน้า นายอย่ามารบกวนชีวิตของฉันอีกเลย!”

คราวนี้ขอเพียงแค่ไม่ใช่คนโง่เขลา และทุกคนเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเฉินโม่กับเล่หรูหั่วแล้ว

“ที่แท้เจ้าเด็กคนนี้เป็นคนที่รักปักใจ! นึกไม่ถึงว่าเขาจะกล้ามาแย่งชิงเจ้าสาว!”

“จะมาแย่งชิงเจ้าสาวก็แย่งไปสิ แต่ทำไมเขาถึงกล้าแอบอ้างเป็นอาจารย์ของคนอื่นล่ะ? ตอนนี้เท่ากับว่าเขาได้ล่วงเกินทั้งสองฝ่าย”

ตระกูลหยุนไม่สามารถทนดูได้อีกต่อไป หยุนหยานพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา “กล้ามาแย่งชิงเจ้าสาว เจ้าเด็กคนนี้รนหาความตาย!”

สีหน้าของหยุนเหล่ยซับซ้อน และเตือนเบา ๆ “ผมคิดว่าบางทีเขาอาจจะเป็นอาจารย์ของนักพรตเฉินจริงๆ!”

จนถึงตอนนี้แล้วหยุนเหล่ยยังไม่สามารถลืมพลังหมัดคืนนั้นของเฉินโม่ได้ เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเย็นสันหลัง

“หยุนเหล่ย คุณบ้าไปแล้ว! เขาจะเป็นอาจารย์ของนักพรตเฉินได้อย่างไร? เขาอายุน้อยขนาดนี้ ถ้าเป็นหลานชายของนักพรตเฉินก็ค่อยยังชั่ว!” หยุนหยานโต้กลับ

หยุนเหล่ยพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา “ถ้าพวกคุณรู้ว่าผมไม่สามารถต้านรับได้แม้แต่หมัดเดียวของเขา พวกคุณยังจะคิดเช่นนั้นอีกไหม?”

“อะไรนะ! เขาก็คือคนที่สามารถเอาชนะคุณด้วยหมัดเดียวเหรอ!” หยุนหยานอุทานด้วยความตกใจ

หยุนเหล่ยแพ้ให้กับยอดฝีมือลึกลับคนหนึ่งด้วยหมัดเดียว เรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่วตระกูลหยุนแล้ว และสมาชิกของตระกูลหยุนไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องการแก้แค้นให้หยุนเทียนหลิงที่ถูกคนทำร้ายจนขาหัก

เพียงแต่ ไม่มีใครเชื่อมโยงคนที่สามารถเอาชนะหยุนเหล่ยด้วยหมัดเดียว กับเฉินโม่ที่อายุสิบแปดปีที่อยู่ตรงหน้าคนนี้

คราวนี้ สีหน้าสมาชิกทุกคนของตระกูลหยุนเปลี่ยนเป็นจริงจัง รวมถึงหยุนซานและหยุนคง พวกเขามองเฉินโม่ด้วยสายตาเคร่งขรึม

เฉินโม่ยังคงเดินต่อไป เขามองเล่หรูหั่วที่กังวลและกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ผมไม่ได้ก่อกวน ผมเป็นอาจารย์ของเขาจริง ๆ ถ้าคุณไม่เชื่อ ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น”