บทที่ 848

“คุณท่านล่ะ? คุณท่านล่ะ?” สีหน้าของหยุนเทียนหลิงเต็มไปด้วยความอึ้ง เขานั่งอยู่บนรถเข็นและกล่าวพึมพำกับตัวเอง หยุนคงเป็นความหวังสุดท้ายในการแก้แค้นของเขา และตอนนี้แม้แต่ความหวังสุดท้ายของเขาก็พังทลายลงแล้ว

“คุณท่าน แพ้แล้ว!” หยุนเหล่ยก้มหน้าด้วยความเจ็บปวด

สมาชิกทุกคนของตระกูลหยุนรู้สึกสิ้นหวัง หยุนคงที่แข็งแกร่งขนาดนี้ก็ยังแพ้ แล้วจะยังมีสมาชิกคนไหนของตระกูลหยุน ที่สามารถจัดการชายหนุ่มที่เหมือนเทพเจ้าคนนี้ได้ล่ะ?

“หยุนคงแพ้แล้ว!”

ขณะเดียวกัน เสียงหนึ่งดังอยู่ในสมองของหยูหมั่นกวนและผู้นำตระกูลหวาง รวมทั้งเหล่าสมาชิกของตระกูลบู๊

“แพ้แล้ว คุณท่านหยุนแพ้เช่นกัน!” ทุกคนเกิดความคิดนี้พร้อมกัน

หลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ทุกคนได้สติกลับมา ต่างมองเฉินโม่ด้วยสีหน้าเคารพยำเกรง

เล่ชิงชางมองเฉินโม่ที่รูปร่างหน้าตาธรรมดามาก คนใหญ่คนโตที่โลดแล่นอยู่ในเมืองจงไห่มานานหลายสิบปีอย่างเล่ชิงชาง ตอนนี้เขามีความรู้สึกผสมปนเป และรู้สึกว่าตนเองสูญเสียของล้ำค่าไป

“สามารถเอาชนะหยุนซานด้วยหมัดเดียว ฆ่าหยุนคงตายด้วยสามหมัด ฮ่า ๆ ต่อให้ทั่วหัวเซี่ย แล้วจะมีสักกี่คนที่สามารถทำเช่นนี้ได้?”

“แต่ผมกลับเป็นคนที่ผลักเขาออกไปด้วยมือตนเอง แล้วเลือกคนพิการของตระกูลหยุน จนถูกคนอื่นด่าทอไปทั่ว และทำให้ลูกสาวเสียใจ!”

“ผมเป็นคนที่ฉลาดมาทั้งชีวิต แต่ก็ยังมีช่วงเวลาที่โง่เขลา!”

“ถ้าตระกูลเล่ได้รับความช่วยเหลือจากเขา ใช่ว่าจะไม่มีความหวังที่จะกลายเป็นตระกูลมหาอำนาจ!”

“แต่ผมกลับล่วงเกินเขา”

เล่ชิงชางเต็มไปด้วยความเสียใจ และดูเหมือนว่าเขาจะแก่ไปสิบปีทันที

สีหน้าของเล่หรูเฟิงแดงก่ำ แทบอยากจะหารอยแตกบนดินแล้วมุดเข้าไป

เมื่อมองท่าทางที่สงบของเฉินโม่แล้ว และนึกถึงคำพูดที่ตนเองพูดกับเฉินโม่ที่มหาวิทยาลัยหัวหนาน ทำให้เล่หรูเฟิงรู้สึกหน้าร้อนเผ่า

“ฮ่า ๆ ด้วยความแข็งแกร่งเช่นนี้ แล้วเขาจะสนใจความมั่งคั่งของตระกูลเล่ได้อย่างไร? มันน่าขันที่ผมบอกเขาว่าการที่เขาเข้ามาใกล้ชิดหรูหั่ว เพียงเพราะต้องการทรัพย์สมบัติของตระกูลเล่!”