บทที่ 884

“ผู้นำตระกูล นายยอมที่จะให้สูตรยาโบราณหลุดลอยไปเช่นนี้เหรอ?” ผู้อาวุโสระดับสูงคนหนึ่งของตระกูลมู่ถาม

“ผมไม่สนว่าพวกคุณจะคิดยังไง แต่ผมไม่ยอม ไม่ว่าตระกูลมู่จะมีวัตถุดิบยาที่เขาต้องการหรือไม่ เขาจะไม่มีวันนำสูตรยานี้ออกไปได้!” ความโลภประกายอยู่ในดวงตาของผู้อาวุโสระดับสูงคนนั้น และสีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นดุร้ายเล็กน้อย

สำหรับความโลภของผู้อาวุโสคนนั้นแล้ว สมาชิกของตระกูลมู่ที่เหลือไม่เพียงไม่เกลี้ยกล่อมเขา แต่กลับแสดงสีหน้าเห็นด้วย

“ผู้นำตระกูล ผู้อาวุโสสามพูดถูก ไม่ว่าจะยังไง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะคืนสูตรยานี้ให้เขา” ผู้อาวุโสระดับสูงอีกคนของตระกูลมู่กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ถูกต้อง ไม่สามารถคืนให้เขาได้อย่างแน่นอน!” นอกจากมู่เจิ้งเฟิงแล้ว สมาชิกอาวุโสระดับสูงของตระกูลมู่ต่างแสดงสีหน้าหนักแน่น

มู่จือเสว๋รู้สึกหวั่นไหวเช่นกัน เขาพยักหน้า มีความเจ้าเล่ห์ประกายอยู่ในดวงตา “ในเมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว พวกคุณก็รีบคัดลอกสูตรยานี้ออกมาอีกหนึ่งชุด”

“ครับ!” มีคนรีบคัดลอกทันที

มู่จือเสว๋กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เมื่อทำแล้ว ก็ต้องทำให้ถึงที่สุด พวกเราถือโอกาสนี้เอาของทุกอย่างของเจ้าเด็กนั้นมาให้หมด!”

“ผู้นำตระกูลหมายความว่าอย่างไร?” มีคนถามด้วยความสงสัย

มู่จือเสว๋กล่าวว่า “ในเมื่อเขาสามารถนำสูตรยาวิเศษล้ำเลิศนี้ออกมาให้พวกเราทดสอบได้ง่าย ๆ แสดงว่าเขาไม่ให้ความสำคัญกับสูตรยานี้ นั่นหมายความว่าเขายังมีสูตรยาที่ล่ำค่ากว่าสูตรยานี้ บางทีมันอาจจะเป็นสูตรยาเซียนก็ได้!”

“ผู้นำตระกูลพูดถูก เจ้าเด็กนั้นต้องมีความลับอย่างแน่นอน!” ผู้อาวุโสสามกล่าว

“ถูกต้อง วันนี้ถ้าไม่ล้วงความลับของเขาออกมาหมด พวกเราก็จะไม่ปล่อยให้เขาออกไปจากสำนักยาเซียน!”

ทันใดนั้น เกิดเสียงดังขึ้น และสีหน้าของทุกคนก็เต็มไปด้วยความสุข

มู่เจิ้งเฟิงวิ่งออกมาด้วยใบหน้ามอมแมม หัวเราะเสียงดังและกล่าวว่า “กลั่นยาวิเศษล้ำเลิศสำเร็จแล้ว สำเร็จแล้ว!”

สมาชิกทุกคนของตระกูลมู่มองยาใสแวววาวที่อยู่ในถาด ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ถึงแม้ว่ายานี้จะแตกต่างจากยาของเฉินโม่มาก แต่มันเป็นยาวิเศษล้ำเลิศจริง ๆ