บทที่ 885

“เป็นไปได้ยังไง!”

สีหน้าสมาชิกทุกคนของตระกูลมู่เต็มไปด้วยความตกใจ

“ในโลกนี้มีเทคนิคอัศจรรย์เช่นนั้นได้อย่างไร!”

สมาชิกส่วนใหญ่ของตระกูลมู่ไม่เชื่อ

มู่จือเสว๋ไม่เชื่อเช่นกัน แต่ตอนนี้สีหน้าของเขากลับเคร่งขรึม

เพราะตอนนี้เขารู้สึกว่าตนเองไม่สามารถจำเนื้อหาส่วนใหญ่ที่บันทึกไว้ในสูตรยาได้อีกต่อไปแล้ว

ตอนแรกมู่จือเสว๋คิดว่าเป็นเพราะเขาจำไม่แม่น แต่หลังจากเฉินโม่พูดออกมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะไม่เชื่อ

“ห๊ะ ผู้นำตระกูล ตอนนี้ผมลืมเนื้อหาของสูตรยาไปหมดแล้ว!” สมาชิกอาวุโสระดับสูงคนหนึ่งของตระกูลมู่อุทานด้วยความตกใจ

“ผมก็ลืมเหมือนกัน!” อีกคนตะโกน

แม้แต่มู่เจิ้งเฟิงก็รู้สึกตกตะลึงเช่นกัน เขาขมวดคิ้วแล้วพยายามนึกถึงสูตรยานั้น แต่เขานึกไม่ออกแม้แต่อักษรตัวเดียว

มู่เจิ้งเฟิงรีบหันไปมองมู่จือเสว๋ และมู่จือเสว๋ก็กำลังมองเขาด้วยสายตาสงสัยเช่นกัน

“ผมลืมเหมือนกัน!” มู่เจิ้งเฟิงถอนหายใจแล้วกล่าว

มู่เจิ้งเฟิงเป็นคนที่อยู่กับสูตรยานานที่สุด และเป็นคนกลั่นยาด้วยตนเอง เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะลืมสูตรยาไปทั้งหมด คำอธิบายเพียงอย่างเดียวก็คือสิ่งที่เฉินโม่พูดเป็นความจริง

“เดี๋ยวก่อน!” มู่จือเสว๋รีบขวางเฉินโม่ที่กำลังจะจากไป

เขาส่งสายตาให้ผู้อาวุโสสาม แล้วผู้อาวุโสสามก็เข้าใจทันที และเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ เพื่อไปตรวจสอบว่าข้อความที่คัดลอกยังอยู่ไหม

ถ้าเทคนิคของเฉินโม่สามารถส่งผลต่อความจำของคน แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะลบข้อความที่คัดลอกออกมาแล้ว ขอเพียงแค่ข้อความยังอยู่ พวกเขาก็ไม่ต้องกลัว

เฉินโม่รู้ว่าสมาชิกของตระกูลมู่จะต้องหยุดเขา ดังนั้นเขาจึงเดินช้า ๆ เขาไม่อยากจากไปจริง ๆ เพราะเขายังไม่ได้วัตถุดิบยาตามที่ต้องการ

“ผู้ตระกูลมู่ ยังมีอะไรอีก?” เฉินโม่มองมู่จือเสว๋ที่สีหน้าเคร่งขรึม และถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ