บทที่ 945

เฉินเข่อเอ๋อร์รีบพูดว่า “พี่เฉินโม่ รีบวิ่งสิ! ไม่งั้นพี่จะแพ้นะ”

เฉินโม่ยังพูดแบบไม่ตระหนกตกใจ “วางใจเถอะ ฉันบอกว่าชนะเขาได้ ก็ต้องชนะแน่นอน”

เฉินเข่อซินแสยะยิ้ม “หึ คุยโวโอ้อวดไม่กระดากอาย อีกเดี๋ยวถ้าแพ้ ฉันจะคอยดูว่านายจะจัดการยังไง!”

เมื่อหมิงเจ๋อเซวียนวิ่งได้รอบหนึ่งแล้วกลับมา เห็นเฉินโม่ยังอยู่ที่เดิม เขาหัวเราะเสียงดังแล้วพูดว่า “เฉินโม่ นายคงไม่ได้ขี่ม้าไม่เป็นเลยใช่ไหม”

“ดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ ค่อยยุ่งเรื่องคนอื่น” เฉินโม่พูดอย่างราบเรียบ แล้วแผดเสียงเบาๆ ว่า “ย้า!”

ม้าตัวที่เฉินโม่นั่งคร่อมอยู่ไม่ได้เรื่องจริงๆ ดูแข็งแกร่งมาก แต่เมื่อวิ่ง แย่กว่าม้าของหมิงเจ๋อเซวียนมาก

หมิงเจ๋อเซวียนนั่งอยู่บนม้า มองเฉินโม่ที่อยู่ด้านหลังเป็นระยะ แสยะยิ้มตลอด “ไอ้หมอนี่ ฉันบอกเขานายแล้วว่าม้าตัวนั้นไม่ได้เรื่อง เขาก็ไม่ยอมฟัง มาเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว”

เฉินเข่อเอ๋อร์ร้อนใจจนกระทืบเท้าอยู่กับที่ “โอ๊ย ฉันผิดเอง ม้าตัวนั้นไม่ดีจริงๆ ถ้าพี่เฉินโม่แพ้ เป็นเพราะฉันทำร้ายเขาแท้ๆ”

เฉินเข่อซินแสยะยิ้มพูดว่า “อย่าพูดไร้สาระ เพราะหมอนั่นหลงตัวเอง ไม่เกี่ยวกับเธอ ถ้าเขาแพ้ คอยดูได้เลยว่าฉันจะจัดการเขายังไง!”

เฉินเข่อเอ๋อร์มองเฉินเข่อซินอย่างน้อยใจ แล้วพูดเตือนว่า “พี่อย่าเอาแต่เล่นงานพี่เฉินโม่ได้ไหม อันที่จริงพี่เฉินโม่น่าสงสารมากนะ!”

“น่าสงสารเหรอ ยัยโง่ เธออย่าโดนคำพูดไพเราะแต่ไม่จริงใจของเขาหลอก เขาน่าสงสารที่ไหนกัน!” เฉินเข่อซินแสยะยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น

พริบตาเดียว หมิงเจ๋อเซวียนวิ่งจบสองรอบแล้ว เพราะเฉินโม่ออกตัวช้า บวกกับม้าที่วิ่งช้า ตามหลังหมิงเจ๋อเซวียนอยู่หนึ่งรอบเต็มๆ

ระยะห่างหนึ่งรอบ ถึงเป็นนักขี่ม้าอันดับสุดยอดของโลก ก็ไม่มีทางตามทันแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นเฉินโม่ยังเป็นแค่มือใหม่ที่ไม่ชำนาญทักษะการขี่ม้าด้วย

“ไอ้หมอนั่นแพ้แน่นอน!” เพื่อนและลูกน้องของหมิงเจ๋อเซวียน ต่างมีสีหน้าได้ใจ ราวกับว่าเห็นผลแล้ว