บทที่ 957

“เอายันต์หยกมา จะไว้ชีวิตเธอ!” ผู้อาวุโสคนนั้นตะโกนอยู่กลางอากาศ

“ฝันไปเถอะ!” เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนตวาดอย่างโมโห

“หึ ในเมื่อพูดด้วยดีๆไม่ยอมทำตาม ก็คงต้องใช้กำลังบังคับ!” ผู้อาวุโสกลางอากาศ เปลี่ยนฝ่ามือเป็นกรงเล็บ คว้ามาทางเนี่ยเสี่ยวเชี่ยน

“ไสหัวไป!” เฉินโม่พูดอย่างเย็นชา สะบัดฝ่ามือออกไป

พลั่ก!

พลังที่มองไม่เห็น จู่โจมผู้อาวุโสคนนั้นจนกระเด็นออกไป แต่ไม่ได้บาดเจ็บ

เฉินโม่แอบประหลาดใจ “แม้ปริมาณชี่แท้ในตัวสามคนนี้ เทียบไม่ได้กับแดนมองขวัญ แต่ด้านคุณภาพสามารถขยี้ให้แบนได้เลย ถ้าฝึกฝนสั่งสมต่อไป ถึงขั้นที่สามารถฝึกพลังทิพย์ออกมาได้!”

“สามคนนี้ไม่ใช่นักบู๊ธรรมดาแน่นอน”

ผู้อาวุโสที่มีปานบนหน้า ก็แอบประหลาดใจเหมือนกัน “ไอ้เด็กนี่เป็นอัจฉริยะที่ได้รับการบ่มเพาะจากสำนักไหน คิดไม่ถึงว่าอายุแค่นี้จะมีพละกำลังขนาดนี้!”

“เจ้าสาม ไม่ได้ออกมานาน นายลืมแม้แต่สัญชาตญาณการต่อสู้เลยเหรอ โดนหมัดของเด็กน้อยสะเทือนจนต้องถอยหลัง!” ผู้อาวุโสสีหน้าเปล่งปลั่ง ดูเป็นคนแก่สุขภาพดี พูดเยาะเย้ย

“พี่ใหญ่ ไอ้เด็กนี่มีอะไรแปลกๆ เดาว่าเป็นสายเลือดบู๊โบราณเหมือนเรา!” ผู้อาวุโสที่มีปาน ไม่สนใจคำเยาะเย้ยของคนนั้น พูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

“หา?” ผู้อาวุโสที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่ มองเฉินโม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างแปลกใจ

“ไอ้หนุ่ม นายคือสายเลือดไหนกัน” ผู้อาวุโสคนนั้นเอ่ยถาม

เฉินโม่ย้อนถาม “แล้วพวกนายสายเลือดไหน”

ผู้อาวุโสคนนั้นพูดว่า “เราคือสำนักหลิงหยุน หนึ่งในสิบสองสำนัก แล้วนายล่ะ”

เฉินโม่ฉุกคิดขึ้นในใจ “หนึ่งในสิบสองสำนัก พูดแบบนี้ก็ยังมีสำนักที่เหมือนกับพวกเขาอีกเยอะน่ะสิ!”

เฉินโม่ถามลองเชิงต่อ “สำนักของพวกนาย มีอะไรแตกต่างกับนักบู๊ทั่วไป”

เฉินโม่เพิ่งพูดประโยคนี้จบ ผู้อาวุโสคนนั้นโมโหมาก “ไอ้หนุ่ม นายไม่ใช่สายเลือดบู๊โบราณ นายเป็นใครกันแน่”