บทที่1132

"พี่เฉินโม่ เราไปกันเถอะ!"เฉินเข่อเอ๋อร์มองไปที่เฉินโม่และยิ้มอย่างมีความสุข

"อืม"เฉินโม่พยักหน้า แล้วเดินตามเฉินเข่อเอ๋อร์ออกไป เขาน่าจะรู้ว่าเฉินเข่อเอ๋อร์มาหาเขาทำไมแล้ว

วิวล่าตระกูลเฉินมีขนาดใหญ่มาก ซึ่งตกทอดมาจากบรรพบุรุษ รูปแบบสถาปัตยกรรมส่วนใหญ่ยังคงรักษาเสน่ห์ของราชวงศ์ชิงไว้ได้ ต่อมาได้มีการสร้างขึ้นใหม่ และเพิ่มอาคารสมัยใหม่ขึ้นอีกมากมาย

เฉินเข่อเอ๋อร์พาเฉินโม่ไปที่สวนหลังวิลล่า เด็กน้อยยังเด็ก และไม่สามารถซ่อนความกังวลได้ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ จึงถามว่า:"พี่เฉินโม่ คุณก็คือคุณเฉินใช่ไหม?"

เฉินโม่แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ:"คุณเฉินอะไร? เข่อเอ๋อร์กำลังพูดถึงอะไร?"

เฉินเข่อเอ๋อร์ย่นจมูกเล็กน้อย และพูดตะโกน:"อย่ามาแกล้งทำเป็นงง ใครจะฉลองวันเกิดให้ฉันนอกจากคุณ?"

เฉินโม่พูดติดตลกว่า:"บางทีอาจจะมีคนสำคัญเห็นว่าน้องเข่อเอ๋อร์ของเราน่ารักน่าเอ็นดู ดังนั้นจึงอยากเอาอกเอาใจเธอก็ได้นะ?"

"พี่เฉินโม่ ยอมรับมาเถอะ! นอกจากพี่ ฉันก็ไม่เคยบอกวันเกิดของฉันกับใครเลย!"เฉินเข่อเอ๋อร์พูดพร้อมกับกลอกตา

เฉินโม่ไม่สามารถโต้เถียงได้ แต่ก็ไม่ได้คิดที่จะยอมรับ:"ในเมื่อเธอบอกว่าใช่ งั้นก็ใช่!"

"มันก็แล้วไป"แม้ว่าเฉินโม่จะยอมรับแบบฝืนใจเล็กน้อย แต่เฉินเข่อเอ๋อร์สาวน้อยก็พอใจง่ายมาก

"จริงสิพี่เฉินโม่ พรุ่งนี้รุ่นหลังของตระกูลเฉิน จะจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ที่โรงแรมจีนเก๋อ คุณจะเข้าร่วมด้วยไหม? ฉันได้ยินมาว่าเฉินธงก็จะไปด้วย!"เฉินเข่อเอ๋อร์มองเฉินโม่ ดวงตาที่ใสแจ๋วเต็มไปด้วยความคาดหวัง เฉินธงมีศักดิ์ศรีสูงสุดในหมู่รุ่นน้องของตระกูลเฉิน และเขาเป็นแบบอย่างให้กับรุ่นน้องของตระกูลเฉิน

"ขอโทษนะ ฉันไม่สนใจ" เฉินโม่ปฏิเสธเด็ดขาดมาก

อันที่จริงเกี่ยวกับงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้ เฉินโม่รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น ในหมู่รุ่นหลังของตระกูลเฉิน เรียกว่างานเลี้ยงประจำปีขนาดเล็ก

เป็นงานเลี้ยงประจำปีของรุ่นหลังในตระกูลเฉิน ยังไงซะในการประชุมประจำปีที่แท้จริงไม่ว่ารุ่นหลังเหล่านี้จะเก่งแค่ไหน พวกเขาก็เป็นแค่ตัวประกอบเท่านั้น

ดังนั้นคนหนุ่มสาวเหล่านี้ที่ไม่ยอมถูกทอดทิ้ง ได้จัดปาร์ตี้เล็ก ๆ ก่อนงานเลี้ยงประจำปีจริงๆ ของตระกูลเฉิน และให้ตัวเองเป็นตัวหลัก

ในชาติที่แล้ว เฉินโม่รีบไปงานดังกล่าว แต่ในชาตินี้ เฉินโม่ไม่สนใจเลยจริงๆ