บทที่1133

แต่ว่า ในเมื่อเฉินกั๋วเหลียงได้ยินเกี่ยวกับงานเลี้ยงประจำปีขนาดเล็ก แต่ไม่ได้ห้าม นั่นก็พิสูจน์ได้ว่าเขายอมรับงานเลี้ยงประจำปีขนาดเล็ก

เมื่อนึกถึงความหมายที่ลึกซึ้งนี้ รุ่นหลังของตระกูลเฉินแอบรู้สึกตื่นเต้น ด้วยรอยยิ้มที่ตื่นเต้นบนใบหน้าของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นเด็กที่เก่งแค่ไหน ก็ยังหวังที่จะได้รับการยอมรับของพ่อแม่และผู้หลักผู้ใหญ่

คนรุ่นหลังของตระกูลเฉินเหล่านี้ก็เช่นกัน

"ขอบคุณครับคุณปู่รอง!"รุ่นหลังของตระกูลเฉินในนี้ ชื่นชอบความรู้แจ้งของเฉินกั๋วเหลียงมาก ถ้าเป็นผู้นำตระกูลสมัยเก่า อาจจะคิดว่าคนหนุ่มสาวก่อกวน

"พอเถอะ ยังมีงานเลี้ยงประจำปีอีก ฮึ่ม ไอ้พวกเด็กๆ ทำให้คนอื่นห่วง รีบไปซะ!"เฉินกั๋วหวาด่าหน้าตึง เขาเป็นพวกคนแก่ที่หัวดื้อและตายด้าน

รุ่นหลังทุกคนในตระกูลเฉินกล่าวอำลาเฉินกั๋วเหลียงและผู้อาวุโสทั้งสามทันที และจากไปอย่างมีความสุข

เฉินเข่อเอ๋อร์ชำเลืองมองเฉินโม่ โดยไม่ยอมเล็กน้อย

เฉินเข่อซินก็ชำเลืองมองเฉินโม่ด้วยสายตารังเกียจ เมื่อเห็นเฉินเข่อเอ๋อร์จ้องมองเฉินโม่จนเหม่อลอย พูดเสียงเย็นชาว่า:"เข่อเอ๋อร์ ไปกันเถอะ"

"โอ้!"เฉินเข่อเอ๋อร์เดินไปมองไป

ในชั่วพริบตา รุ่นหลังทั้งหมดของตระกูลเฉินออกจากห้องโถง เหลือเพียงเฉินโม่ที่ยืนอยู่ข้างเฉินจิงเย่และภรรยาของเขา

เฉินกั๋วเหลียงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาตระหนักดีถึงสถานการณ์ของครอบครัวเฉินจิงเย่ในตระกูลเฉิน หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป หากวันหนึ่งเขาจากไป ครอบครัวของเฉินจิงเย่คงจะไม่มีที่ยืนในตระกูลเฉิน!

ไม่ได้ ต้องให้เฉินโม่รวมกลุ่มกับเด็กคนอื่นๆ ห้ามให้เขาถูกกีดกันอีก

ทันใดนั้น เฉินกั๋วเหลียงมองไปที่เฉินโม่ และพูดด้วยรอยยิ้ม:"เสี่ยวโม่ พวกเขาไปกันหมดแล้ว ทำไมนายยังยืนอยู่นี้อีก"

เฉินโม่ไม่เข้าใจความคิดของเฉินกั๋วเหลียง และตอบตามจริง:"ฉันไม่ชอบสถานที่ที่เสียงดังกินไป ฉันจึงไม่ไป"

"เฮ้ พูดไม่ถูกนะ คนหนุ่มสาวควรอยู่กับคนหนุ่มสาว จะได้มีพลัง ถ้านายวันๆ เที่ยวอยู่กับคนแก่อย่างเรา ยังใช่คนหนุ่มสาวอีกเหรอ? ไปเถอะ ไปเที่ยวกับพวกเขาเถอะ!"เฉินกั๋วเหลียงพูด