บทที่1207

“เข้าไป！” ทหารประจำการทั้งสิบนายตะโกนพร้อมกัน อย่างไรก็ตามพวกเฉินโม่นั้นฟังเข้าใจแค่คำพูดของทหารประจำการของหัวเซี่ยเท่านั้น

ทุกคนเข้าในช่องประตูเปิด ข้างดูดังขึ้นด้วยเสียงพูดของทหารประจำการ

“เครื่องบันทึกของพวกคุณยังมีฟังชั่นรักษาชีวิต ขอเพียงทำลายเครื่องบันทึก พวกคุณก็จะถูกส่งตัวออกมาทันที แต่ว่าผลงานของคุณจะเป็นโมฆะทันที โปรดจำเอาไว้！”

เฉินโม่และคนอื่นถูกส่งตัวมาถึงป่าแห่งหนึ่ง แต่พืชที่อยู่โดยรอบไม่ได้เป็นสีเขียวอย่างที่เห็นในโลกภายนอก แต่เป็นสีน้ำตาล

ท้องฟ้ามืดครึ้ม และมีกลิ่นฉุนแปลกๆในอากาศ ไม่สามารถบอกได้ว่ามันคือกลิ่นอะไร แต่มันทำให้รู้สึกคนอึดอัดอย่างมาก

จีอู๋หยากวาดมองไปยังทุกคน แล้วถาม “ไม่เป็นไรกันใช่มั้ย?”

“ไม่เป็นไรครับ！” ตอบกันคนละที

จีอู๋หยาอย่างจริงจังทันที “พวกคุณทุกคนต่างก็ได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายของทหารประจำการแล้ว ถ้าคุณต้องการรักษาชีวิตเอาไว้ ให้ทำลายเครื่องบันทึก แต่คะแนนก็จะถูกทำลายไปด้วยเช่นกัน”

จีอู๋หยากวาดมองพวกเขาอย่างเย็นชา และพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น“ฉันไม่อยากให้คะแนนของพวกคุณเป็นโมฆะเลยแม้แต่คนเดียว แบบนั้นเราถึงจะมีโอกาสเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ที่ทีมเราจะเป็นคนสุดท้าย ก่อนที่จะเข้ามาบางทีทุกคนอาจจะเคยได้ยินมาแล้ว ของเดิมพันในครั้งนี้ของแต่ละประเทศนั้นใหญ่มาก ครั้งนี้หัวเซี่ยก็ได้ลงไปมากเช่นกัน ดังนั้นเราจะแพ้ไม่ได้ และก็เสียไม่ได้ด้วย！”

จางเจิ้นพูดอย่างเสียงดัง “หัวหน้าจี วางใจเถอะ ผมได้เตรียมพร้อมที่จะเสี่ยงตายแล้ว ถ้าหากใครกลัวตาย มันก็คือคนปาบของหัวเซี่ย ฉันคนแรกที่จะไม่ปล่อยมัน！”

ขณะที่พูด สายตาของจางเจิ้นจ้องมองเฉินโม่ตลอดเวลา

เซี่ยไห่หลงไม่พอใจแล้ว พูดอย่างดุดัน “ตั้งแต่วันที่ฉันมาเป็นทหาร ก็ไม่ได้สนใจเรื่องความเป็นความตายแล้ว ฉันเชื่อว่าคนที่มาที่นี่ ก็รู้ถึงความอันตรายในนี้ ในเมื่อกล้ามา งั้นก็เท่ากับว่าพวกเราเจ็ดคนไม่มีใครสนใจเรื่องความเป็นความตายเลย ต่อไปคำพูดที่ไม่สร้างความสามัคคี ก็อย่าพูดไปเรื่อย”