บทที่1206

อย่างเช่นเก้าเตาคุ้มโลงหินองค์นั้น ในโลงหินนั้นมีอะไรอยู่กันแน่?

ยังมีฝ่ามือสีฟ้าขนาดยักษ์ ที่เกือบฆ่าเขาและศิษย์น้องในฝ่ามือเดียว

ต้องรู้ว่าตอนนั้นเฉินโม่นั้นเป็นผู้บำเพ็ญแดนดั่งเทพ ตัวศิษย์น้องเองก็เป็นเซียนแท้แดนสู่ธรรมะ ปรากฏว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าฝ่ามือยักษ์ข้างนั้น จะเละไม่เป็นท่าขนาดนั้น!

การดำรงอยู่ของมันนั้นแน่ขนาดไหน?

แต่ว่า ยิ่งไม่รู้ประวัติความเป็นมาของค่ายกลนี้ เฉินโม่ก็ยิ่งประหลาดใจ ถ้าสามารถค้นพบซากโบราณในนี้ บางทีเราอาจรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในสมัยโบราณอันยาวไกลนั้น

สมาชิกของห้าประเทศได้หยุดฝีเท้าลงตรงรอบค่ายกล และคนสิบคนในชุดคลุมสีดำก็ลอยลงมาจากกลางอากาศ สองคนในจำนวนนี้เป็นคนหัวเซี่ยที่มาต้อนรับเจียงเหอซานในก่อนหน้านี้

เจียงเหอซานถอนหายใจแล้วกล่าว “คนเหล่านี้คือทหารประจำการของสมรภูมิห้าประเทศ เมื่อพวกเขากลายเป็นทหารประจำการ พวกเขาจะประจำการที่นี่เป็นเวลาห้าสิบปี เท่ากับว่าต้องอุทิศทั้งชีวิตให้กับเกาะร้างแห่งนี้!”

“เป็นอย่างนี้เอง！” จางเจิ้นพูดขึ้นทันที “ถึงว่าแม่แต่โส่วจ่างยังเคารพพวกเขาเป็นพิเศษ！”

ทหารประจำการทั้งสิบนายได้หยุดอยู่ตรงกลางอากาศของค่ายกล ทหารประจำการแต่ละประเทศก็ใช้ภาษาของตัวเอง พูดกับคนของประเทศตัวเอง เวลาเปิดของค่ายกลคือสามวัน หลังจากสามวันแล้วพวกคุณก็จะปารกฎตัวตรงนี้อีกครั้ง ผมจะเอาเครื่องบันทึกให้คนละหนึ่งเครื่อง ทุกครั้งที่คุณได้แกนอสูรมาให้ป้อนมันเข้าไปในเครื่องบันทึก ในเครื่องบันทึกก็จะแสดงจำนวนแกนอสูรที่พวกเขาได้รับ โปรดจำไว้ ขอให้รักษาเครื่องบันทึกไว้ให้ดี ขอเพียงเครื่องบันทึกหาย โดยส่วนใหญ่สามารถสรุปได้เลยว่าเจ้าของเสียชีวิตไปแล้ว

หลังพูดจบ ทหารประจำการสองนายของหัวเซี่ยก็ได้แจกจ่ายเครื่องบันทึกให้เฉินโม่และคนอื่นๆ มันเหมือนนาฬิกาสมาร์ทวอช หน้าจอใหญ่กว่านาฬิกา ใช้งานง่าย มีเพียงฟังชั่นเดียว ก็คือใส่จำนวน และหน้าถัดไปสามารถค้นดูจำนวน แกนอสูรในแต่ละวัน

เฉินโม่มองไปแวบหนึ่ง ด้านบนแสดงรายชื่อสมาชิกทีมของทั้งห้าประเทศ และยังเห็นชื่อของตัวเองด้วย แต่ตอนนี้ยังเป็นเลขศูนย์กันทุกคน

ทหารประจำการพูดต่อ “ห้ามลงข้อมูลไปเรื่อย หากข้อมูลที่ลงกับจำนวนจริงไม่ตรงกัน ก็จะถือเป็นโมฆะ”

“ยังมีอะไรไม่เข้าใจอีกมั้ย?” ทหารประจำการคนนั้นถาม

เจียงเหอซานมองไปยังทุกคน