บทที่ 114 ขี้อ้อน

เร็วขนาดนี้เลยรึ

สวี่รั่วฉิงรู้สึกหมดคำจะพูด

ลี่ถิงเซิ่งได้บอกกับเธอว่า เช้าวันอาทิตย์เขามีประชุมผ่านทางวิดีโอคอล ตอนบ่ายถึงจะมาที่งานได้

ชายหนุ่มที่ประชุมผ่านทางวิดีโอคอล สามารถมีเวลามาตอบข้อความขี้บ่นของเธอทางวีแชทได้ด้วยเหรอ

สวี่รั่วฉิงขยี้ตา ปฏิกิริยาของลี่ถิงเซิ่งทำให้เธอสงสัยว่าเสน่ห์ของตัวเองนั้นแรงจนทำให้ผู้ชายสยบอยู่ใต้ชายกระโปรงทับทิม!

“ช่วงเวลางานไม่ตั้งใจทำงาน แอบมาส่งข้อความ หักโบนัส”

สวี่รั่วฉิง : “.....” ลี่ถิงเซิ่งคุณไม่ใช่คน!

สวี่รั่วฉิงตอบกลับสองสามประโยคด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว จากนั้นเก็บโทรศัพท์ลง แล้วเดินไปที่ห้องเตรียมตัวของฟ่านเซียวเซียว

ณ ห้องหนังสือของคฤหาสน์ลี่ถิงเซิ่ง

“ประธานลี่ ท่านยิ้มอะไรครับ”หลี่อานที่ถือกาแฟเข้ามาแล้วเห็นลี่ถิงเซิ่งก้มหน้ามองโทรศัพท์ ที่มุมปากมีรอยยิ้มที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จึงอดไม่ได้ที่จะถาม

ลี่ถิงเซิ่งมองดูประโยคข้อความที่โมโหของสวี่รั่วฉิง จึงหัวเราะเยาะขึ้น

นิสัยเด็กๆ

เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วเงยหน้าขึ้นมองหลี่อาน จากนั้นก็เปลี่ยนหัวข้อเรื่อง

“เรื่องที่ให้คุณไปสืบก่อนหน้านี้ไปถึงไหนแล้ว”

หลี่อานนำกาแฟไปวางลงบนโต๊ะแล้วตอบกลับว่า ：“ได้เรื่องมาแล้วครับ คุณนายกับคุณนายใหญ่ไปทานอาหารด้วยกันกับคุณสวี่ที่ร้านอาหารหัวซีครับ”

“คุณนายใหญ่เหรอ” ลี่ถิงเซิ่งขมวดคิ้วขึ้น

คุณแม่ชอบสวี่รั่วยีเขานั้นรู้ดี

แต่ทำไมคุณย่าก็……

ลี่ถิงเซิ่งเม้นริมฝีปากบางเป็นเส้นตรง คลื่นใต้น้ำได้ผุดขึ้นในดวงตา

“ครับ คุณนายใหญ่ก็ไปด้วยครับ หรือบางทีคุณนายใหญ่อาจจะเห็นแก่หน้าของคุณนาย อาจไม่ได้ไปความสัมพันธ์ส่วนตัวกับคุณสวี่”

“ผมทราบแล้ว” ลี่ถิงเซิ่งพับปิดแล็ปท็อปลง ลุกขึ้นแล้วสั่งกำชับ：“เตรียมรถเถอะ ออกเดินทางไปที่ซ่ายเซิ่ง”

หลี่อานตกใจชะงัก

“ประธานลี่ แล้วการประชุมผ่านทางวิดีโอคอล……”

ลี่ถิงเซิ่งจับที่ลูกบิดของประตูชะงักชั่วครู่ จากนั้นพูดเบาๆ ：“ไม่ใช่การประชุมที่เร่งด่วนสักเท่าไหร่ เลื่อนออกไปก่อน”

……

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา รถเบนท์ลีย์สีดำได้มาจอดอยู่เทียบที่หน้าประตูซ่ายเซิ่ง

พนักงานรู้สึกแปลกใจว่าทำไมป่านนี้แล้วยังมีคนมาอีก

แขกเหรื่อทั้งหมดต่างมาครบแล้วไม่ใช่หรือ

ขณะที่เขากำลังจะเดินหน้ามาเพื่อทำการเตือนว่าที่นี่ไม่สามารถจอดรถได้ ทันใดนั้นก็มีคนเดินลงจากรถเบนท์ลีย์สีดำคันนั้น

พนักงานตะลึงไปชั่วครู่ และจำได้ทันทีว่านั่นคือหลี่อาน

“ผู้ช่วยหลี่ ท่านมาได้อย่างไร” พนักงานรีบเข้ามาให้การต้อนรับ

“ไม่ใช่ผมที่มา เป็นประธานลี่ที่มา”

คำพูดหลี่อานเพิ่งจะเปล่งออก ก็มีบอดี้การ์ดได้ลงมาจากรถสองคน จากนั้นได้คุ้มกันให้ลี่ถิงเซิ่งลงจากรถ

พนักงานที่ไม่เคยเห็นลี่ถิงเซิ่งตัวเป็นๆ แต่ในเมืองหลินชวนไม่มีใครที่ไม่รู้จักผู้ชายคนนี้

ชุดสูทสีดำที่ตัดเย็บด้วยมือตามรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเขาที่ไม่แพ้ให้กับนายแบบ

แววตาที่เย็นชาเหลือบไปมองพนักงานแวบหนึ่ง ริมฝีปากบางเบากล่าวขึ้น ：“หลี่อาน”

สองคำที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง

หลี่อานรีบกล่าวขึ้นทันที ：“นำรถประธานลี่ขับไปจอดที่โรงรถ”

เมื่อพูดจบ หลี่อานเดินกลับมาหาชายหนุ่ม

ในสถานที่จัดงาน ต่างเงียบเชียบไม่มีเสียง

ผู้คนทั้งหมดไม่รู้ว่าลี่ถิงเซิ่งจะมา

บรรยากาศอึกทึกคึกคักเมื่อสักครู่ เงียบสงบขึ้นในพริบตาเดียว แม้แต่ช่างภาพเองก็ถึงกับลืมทำงาน จ้องมองลี่ถิงเซิ่งที่ถูกบอดี้การ์ดคุ้มกันไปถึงห้องรับรองส่วนตัว

จนเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างๆส่งเสียงขึ้น ช่างภาพถึงได้รู้สึกตัว เขาพลาดโอกาสครั้งใหญ่ไปแล้ว!

เชี่ย นั่นคือลี่ถิงเซิ่งเลยเชียวนะ!

ชายหนุ่มที่ไม่เคยปรากฏตัวในการปรุงน้ำหอมมาหลายปี！

โอกาสที่ดีเช่นนั้นเขากลับปล่อยทิ้งไป！

ลี่ถิงเซิ่งเคาะประตูห้องเบาๆที่มีสัญลักษณ์ว่าห้องสำหรับนักปรุงน้ำหอมของลี่ซื่อกรุ๊ป

ฟ่านเซียวเซียวเปิดประตูแล้วมองชายหนุ่มที่อยู่หน้าประตูด้วยความตกใจ