ตอนที่ 12 นักฆ่ามืออาชีพ

ถึงแม้ว่าหน้าตาของเขาจะเปลี่ยนไปจากคืนนั้น แต่ฉันจำแววตาคู่นี้ได้ ต่อให้มันกลายเป็นขี้เถ้าฉันก็จำได้

เขาปลอมตัวเก่งมาก คืนนั้นเขาตัวสูงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร แต่ตอนนี้กลับหลังค่อมและมีผิวเหี่ยวย่นเหมือนคนแก่

เมื่อเห็นคนที่ฆ่าฉันมาอยู่ที่งานแสดงภาพวาดฉันก็รู้สึกกลัว และนึกถึงความเจ็บปวดก่อนตาย

เขาโหดเหี้ยมมาก เขาแอบมาอยู่ข้างหลังฉัน แล้วแทงฉันโดยไม่ลังเลราวกับซ้อมมาแล้วเป็นพันครั้ง

ฉันมักจะใจดีกับคนอื่น ไม่น่าจะมีศัตรูที่อยากให้ฉันตาย

เขาปิดบังตัวตนเก่งขนาดนี้ หรือว่าเขาจะเป็นนักฆ่ามืออาชีพ

แต่ในเมื่อเขาฆ่าฉันแล้ว ทำไมถึงมาที่นี่ เขามีเป้าหมายอื่นงั้นเหรอ

สัญชาตญาณทำให้ฉันอยากจะวิ่งหนี แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าฉันตายไปแล้ว จะต้องกลัวอะไรอีก

ลุคตบไหล่เขาอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่เป็นไร"

แต่สายตาของผู้ชายคนนั้นกลับจ้องมองมาที่ฉันเหมือนกับตอนที่ฉันกำลังจะตาย

เย็นชา โหดร้าย และไร้ความรู้สึก

ถึงแม้ว่าฉันจะตายไปแล้ว แต่ก็ยังกลัวเขาจนตัวแข็งทื่อและทำอะไรไม่ถูก

เขาเห็นฉันงั้นเหรอ

ฉันคิดได้ดังนั้นก็ได้ยินเสียงลุคเรียก "ลุงคาร์เตอร์"

ฉันเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าสายตาของผู้ชายคนนั้นมองเลยฉันออกไปยังคาร์เตอร์ที่นั่งอยู่บนรถเข็น

ในที่สุดฉันก็เริ่มโล่งใจ

คาร์เตอร์มองมาที่ลุค แล้วผู้ชายคนนั้นก็เดินไปหาคาร์เตอร์โดยที่ไม่ได้ทำอะไร

แต่เมื่อฉันนึกถึงความโหดเหี้ยมของเขาก็รู้สึกกังวล นักฆ่าโรคจิตคนนี้จะฆ่าคนอีกเหรอ

ฉันยื่นมือออกไปปกป้องคาร์เตอร์ตามสัญชาตญาณ

แต่ผู้ชายคนนั้นกลับเดินผ่านไปเฉยๆ

ดาเมียนเข็นรถเข็นของคาร์เตอร์มาหยุดอยู่ต่อหน้าลุค คาร์เตอร์มองลุคด้วยแววตาเย็นชาและน่ากลัว ทำให้ลุครู้สึกอึดอัด "เท่าที่ฉันรู้ โคลอี้หายตัวไปตั้งแต่งานแต่ง แล้วนายยังมีอารมณ์มาเดินเล่นที่แกลเลอรีอีกเหรอ"

ฉันไม่คิดเลยว่าคนที่ถามหาฉันจะไม่ใช่ครอบครัวหรือสามี แต่เป็นคาร์เตอร์ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน

"โคลอี้ไม่ใช่เด็กแล้ว เธอจะไปไหนก็เรื่องของเธอ" ลุคตอบอย่างไม่ใส่ใจ "เธอเป็นคนเอาแต่ใจ งอนเสร็จเดี๋ยวก็กลับมา"

ลุคดูไม่สนใจ ต่างจากคาร์เตอร์ที่จริงจัง

"แล้วถ้าโคลอี้เป็นอะไรไปจะทำยังไง"

ลุคมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูด แอนนาก็พูดขึ้นว่า "ลุงคาร์เตอร์ โคลอี้ไม่เป็นไรหรอก เธอไปคลาวด์วิลตั้งนานแล้ว"

ลุคหันไปมองด้วยความประหลาดใจ "เธอพูดว่าอะไรนะ"

"ลุค วันนี้ฉันเพิ่งจะได้ข่าวจากญาติที่คลาวด์วิล โคลอี้ให้พวกเขาหาที่อยู่ให้ตั้งแต่เดือนที่แล้ว"

มันก็จริง ฉันเคยพูดว่าชอบคลาวด์วิลล์ที่มีดอกไม้บานสะพรั่ง ภูเขาที่เขียวขจี ยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะมากแค่ไหน ฉันยังเคยพูดด้วยว่าอยากจะไปอยู่ที่นั่น

ครึ่งเดือนก่อน ฉันจองตั๋วเครื่องบินไปคลาวด์วิลหลังงานแต่ง

ฉันกะจะเปิดโปงเรื่องไร้ยางอายของลุคกับแอนนาในงานแต่งงาน ฉันรู้ว่าทำแบบนั้นจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลแซนเดอร์กับตระกูลโบลตันเสียหาย ก็เลยคิดจะแก้แค้นแล้วก็จากไป

แอนนาพูดต่อว่า "ฉันเลยลองเช็คดู เธอจองตั๋วเครื่องบินไปคลาวด์วิลไว้วันที่สิบห้าจริงๆ"

สีหน้าของลุคเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความโกรธ "มิน่าล่ะ พวกเราถึงตามหาเธอไม่เจอ เธอหนีไปโดยไม่บอกใครเลย"

"อย่าโกรธเลยลุค โคลอี้ไม่เคยสนใจคนอื่นอยู่แล้ว อยากไปไหนก็ไป พวกเราชินแล้ว"

ถ้าลุคลองสืบดูก็จะรู้ว่าถึงแม้ว่าฉันจะจองตั๋ว แต่ก็ไม่ได้ขึ้นเครื่อง

แต่น่าขำที่เขาไม่คิดจะสืบเลยสักนิด และเชื่อคำพูดของแอนนาทันที

ระหว่างที่ฉันยิ้มอย่างขมขื่น ฉันก็เห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของคาร์เตอร์

ดวงตาที่ลึกลับของเขาเหมือนจะมองทะลุทุกอย่าง