ตอนที่ 8 เขากลับเอาศพฉันไปซ่อน

รอยรีบพูดว่า "คุณโบลตัน ผมจ้างนักดำน้ำมาร้อยกว่าคน และคนขับเรืออีกเป็นพัน ค้นหาตั้งแต่จุดเกิดเหตุจนถึงท้ายน้ำ แต่ก็ยังไม่พบคุณนายโบลตันเลยครับ"

ลุคถึงกับคลายความกังวล เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ แล้วยิ้มเยาะ

"ฉันบอกแล้วไงว่าเธอชอบเล่นใหญ่ พอได้แล้ว ให้ทุกคนกลับไปเถอะ ไม่ต้องตามหาแล้ว"

รอยยังคงกังวล "ถึงแม้ว่าคุณนายโบลตันจะไม่ได้ฆ่าตัวตาย แต่เธอก็หายไป ถ้า..."

"เธอคงแอบไปงอนอยู่ที่ไหนสักแห่ง ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวเธอก็กลับมา"

หลังจากวางสาย ลุคก็จ้องมองรูปของพวกเราที่อยู่บนโต๊ะ พลางครุ่นคิด

มันคือรูปที่ถ่ายตอนที่ฉันอายุสิบเจ็ด หลังจากที่เล่นเทนนิสด้วยกัน แดดส่องมา และฉันยิ้มอย่างสดใส

ฉันเห็นความคิดถึงในแววตาของลุค

น่าขำชะมัดคิดถึงงั้นเหรอ คิดถึงฉันคนเดิมเหรอไง

คนที่ทำลายรอยยิ้มของฉันก็คือเขานั่น ไอ้เพชฌฆาต

"ลุค" เสียงของแอนนาดังขึ้น

เธอปิดประตูแล้วก็นั่งลงบนตักของลุค

ลุคพยายามจะผลักเธอออก "แอนนา อย่ามาเล่นแบบนี้"

"ลุค เมื่อคืนนายมีอะไรกับฉันตั้งหลายครั้ง นายก็รักฉันนี่ ทำไมถึงมาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษเอาตอนนี้"

แอนนาเอาหน้าอกถูแขนของเขา แล้วพูดข้างหู "ที่นี่เคยเป็นห้องของโคลอี้ น่าตื่นเต้นไหมล่ะ"

แอนนา ยัยผู้หญิงหน้าด้านนี่ แม้แต่พื้นที่สะอาดสุดท้ายของฉันก็ยังจะมายุ่ง

"ออกไป พวกนายทั้งคู่ออกไปให้หมด"

ฉันตะโกนสุดเสียงด้วยความโกรธ แต่พวกเขากลับทำเป็นไม่ได้ยิน

ลุคไม่ได้มีแววตาหลงใหล แต่กลับมีความระมัดระวัง

"แอนนา เราตกลงกันแล้ว แค่เมื่อคืนก็พอแล้ว"

"ลุค ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่บอกใคร นายก็ไม่ได้เสียหายอะไรสักหน่อย ฉันแค่คิดถึงนายเท่านั้นเอง"