06 ตีตัวออกห่าง

ฟ้าฝัน Talk

มหาวิทยาลัย...

"เป็นยังไงบ้างวะ เมื่อคืนแกเมาหนักฉันก็เลยให้นอนอยู่ในรถ แต่มีเจ้าของคลับที่นั่นเขาใจดีพาเธอเข้าไปเปิดห้องนอนด้านใน" ทันทีที่ได้เจอหน้ากันต้นหอมก็เอ่ยถามเพื่อนสนิทเรื่องเมื่อคืนทันที

"ต้นหอม..."

"ห๊ะ?"

"ผู้ชายเมื่อคืน...คือคนที่ฉันมีอะไรด้วยวันก่อน"

"หะ ห๊ะ? จริงดิ ฉันไม่รู้อะเขาไม่ได้บอก"

"อืม ช่างมันเถอะ ครั้งนี้ฉันจะไม่ไปยุ่งกับเขาอีก เรื่องของเรามันก็แค่วันไนท์"

"ฉันขอโทษนะแก ฉันไม่รู้ว่าเขาคือคนที่..."

"ไม่เป็นอะไรหรอกช่างมันเถอะ"

"เราลองเปลี่ยนคลับเที่ยวกันดูมั้ย เธอจะได้ไม่ต้องเจอหน้าผู้ชายคนนั้นอีก เพราะถ้าเขาเป็นเจ้าของคลับนั้นเขาก็ต้องอยู่ที่นั่นไม่ไปไหน"

"ตอนนี้ฉันยังไม่คิดหรอก ฉันว่าจะห่างเที่ยวสักหน่อย รู้สึกเหนื่อยเหมือนร่างกายไม่ได้พักผ่อนเลย"

"อืม ก็ดีเหมือนกันนะ ไหนจะต้องเรียนปีสุดท้ายอีกเหนื่อยมากๆ เลย"

"...." ฉันไม่ได้ตอบอะไรต้นหอมไป สภาพของฉันในตอนนี้โคตรจะปวดหัวเลยเพราะได้นอนไปนิดเดียว ไหนจะต้องแวะไปเอารายงานที่คอนโดของเพื่อนอีกคนอีก และก็ต้องขับรถมาที่มหาวิทยาลัย หลายวันมานี้ฉันนอนหลับไม่ค่อยเต็มอิ่มขอบตาคล้ำมากๆ เลย

ฉันจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ ฉันต้องสวยต้องดูดีอยู่ตลอดเวลา

"ฉันจะออกไปซื้อน้ำปั่นเธอจะเอาอะไรมั้ย"

"ขอกาแฟแก้วนึง" ฉันตอบต้นหอมไปแต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเพราะตอนนี้กำลังวุ่นอยู่กับการทำรายงานเพราะมันยังไม่เสร็จเรียบร้อย

"ได้ๆ"

ต้นหอมเดินออกไป นี่ยังไม่ถึงเวลาเรียนหรอก ยังเหลืออีกครึ่งชั่วโมงฉันเลยต้องรีบนั่งทำรายงานเพราะตัวเองปล่อยผ่านมาหลายวันแล้ว ก็ตั้งแต่วันที่รู้ว่าจะต้องแต่งงานกับใครก็ไม่รู้นั่นแหละ ใครมันจะไปทำอะไรได้ลง ชีวิตของฉันฉันเป็นคนเลือกเองกำหนดเองแท้ๆ แต่ต้องมาแต่งงานกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้

คลิ๊ก~

คุณได้รับข้อความใหม่

ฉันล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าที่วางอยู่ข้างๆ แล้วเปิดดูข้อความที่ส่งเข้ามาในไลน์

ชินกรณ์: เธอลืมกางเกงในเอาไว้นะ

( ส่งรูป )

ฉันรีบลบข้อความและบล็อกเขาทันทีเมื่ออ่านข้อความจบ มันใช่เรื่องที่จะต้องส่งมาหรือเปล่าเนี่ย แค่กางเกงในตัวเดียวฉันไม่ได้หวงขนาดนั้นหรอกเอาทิ้งไปซะก็จบ

"เป็นอะไรหน้าเครียดเชียว"

"...." ฉันเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง ต้นหอมยื่นแก้วกาแฟให้กับฉันก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ที่ประจำของเธอ "ไม่มีอะไรหรอก พวกโรคจิตชอบส่งไลน์มาชวนเล่นเกมส์"

"ปกติเธอบล็อกพวกนี้ไม่ใช่หรอทำไมยังส่งมาได้ล่ะ"

"ไม่รู้สิสงสัยจะเอาไลน์อื่นทักเข้ามามั้ง"

"อ๋อ ช่างเถอะอย่าไปสนใจเลย"

"อืม.." ฉันก็ไม่ได้จะสนใจอยู่แล้ว ฉันอยากให้เขาเลิกยุ่งกับฉันด้วย ต่างคนต่างอยู่ไปเลยฉันไม่ชอบผูกมัดกับใคร ถึงแม้ตัวเองจะเป็นฝ่ายเสียก็ตาม เสียทั้งขึ้นทั้งร่องเลย แต่ก็ช่างเถอะแค่เสียตัวมันไม่ตายหรอก ไม่วันนี้ก็วันหน้าอยู่ดี

ผ่านไปสักพัก...

"หึ้ยไอ้บ้า!!"

"อ อะไรของเธอ!"

"...." ฉันเงยหน้าขึ้นก่อนจะมองไปรอบๆ ที่มีทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องกำลังมองมาที่ฉัน ทำไมจู่ๆ ฉันก็โวยวายขึ้นน่ะเหรอ ก็ใบหน้าของไอ้บ้านั่นมันลอยมาอยู่บนหน้ากระดาษที่ฉันกำลังทำรายงานอยู่น่ะสิ ทำไมฉันต้องคิดถึงหน้าไอ้หมอนั่นตลอดเวลาเลยด้วยนะ ฉันควรจะลืมสิ แถมหัวใจยังเต้นแรงอีกต่างหาก มันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ยิ่งได้เห็นหน้าผู้ชายคนนั้นหัวใจยิ่งเต้นแรงอย่างกับคนเป็นโรคหัวใจ

"เป็นอะไรไปฟ้า?"